บทที่ 148: คนงานรายวัน

สองสามวันต่อมา เหลียงหรูหรูก็ป่วยไปรอบหนึ่ง ทำให้การซ้อมเต้นที่ควรจะตึงเครียดต้องหยุดชะงักลง และเฉินลี่ชวนก็ดีถึงช่วงเวลาที่ยุ่งที่สุดแล้ว ทำได้เพียงลาหยุดกับอาจารย์ที่ปรึกษา สองสามวันนี้ เอาแต่อยู่ที่ตลาดแรงงานจ้างคนงานรายวัน

เช้าตรู่วันที่ยี่สิบสาม เฉินลี่ชวนก็กับไอ้อ้วนหม่ามาที่ตลาดแรงงานอีกครั้ง ทั้งสองคนขับรถตู้ทรงไข่มา ยังเป็นรถที่ยืมมาจากหยางจวิน ลมเย็นในยามเช้าตรู่ ลดกระจกรถลงครึ่งหนึ่ง แล้วก็อัดบุหรี่หงถ่าซานเข้าไปอีกหนึ่งอึก ตื่นขึ้นมาทันที

“ขับช้าหน่อย ขับช้าหน่อย” เฉินลี่ชวนเตือนหนึ่งประโยค

“พี่ชวนครับ ทำไมพี่ถึงเรียนอะไรก็เร็วขนาดนี้ล่ะครับ ใบขับขี่ของพวกเราสองคนก็ได้มาไล่เลี่ยกัน ผมยังไม่กล้าขับออกถนนเลย” ไอ้อ้วนหม่าพึมพำอย่างอิจฉาอยู่บนเบาะข้างคนขับ เขารู้สึกว่าท่าทางที่เฉินลี่ชวนมือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย มืออีกข้างเข้าเกียร์นั้นหล่อมาก เท่อย่างยิ่ง ก่อนที่จะเรียนขับรถเป็น ก็มีช่วงเวลานี้กันทั้งนั้น

เฉินลี่ชวนเหลือบมองไอ้อ้วนแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรมาก ล้อเล่นน่า อายุใบขับขี่ก็ตั้งกี่ปีแล้ว ตอนที่ทำเสื้อผ้าสินค้าขายดีของเถาเป่านั่นน่ะ ขับรถกึ่งพ่วงวิ่งบนทางด่วนเลยนะ