บทที่ 151: ที่ดังเป็นพลุแตกก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล

“ทำยังไงดี? คุณป้าเซี่ยงไฮ้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตปิดร้านแล้ว ชานมขายหมดแล้วเหรอ? พวกเรายังต้องไปต่อแถวข้างนอกรึเปล่า?” คนที่ขมวดคิ้วน้อยใจคือฉินอีติง กลุ่มคนของพวกเขาก็ถูกบรรยากาศของชานมแก้วแรกได้สร้างความรู้สึก อยากจะดื่มสักแก้ว รูปลักษณ์ของชานม แค่ถืออยู่ในมือก็ดูมีระดับแล้ว มีเด็กผู้หญิงไม่น้อยเลยที่ในกลุ่มห้องเรียน และใน QQ สเปซ ก็ทยอยโพสต์รูปภาพออกมาแล้ว

“หรือว่าจะซื้อชานมไข่มุกธรรมดาๆ แล้วกันนะ?” เหลียงจิ่งซานเสนอ เขารู้สึกว่าของนั่นแพงเกินไป

“เด็กผู้ชายคนอื่นต่างก็ต่อแถวซื้อให้แฟนกันทั้งนั้น” ไม่ทันที่ฉินอีติงจะเอ่ยปากแสดงจุดยืน เซินอีติงก็ลุกขึ้นยืน เขาพูดด้วยน้ำเสียงสูงต่ำประโยคหนึ่ง จากนั้นก็วิจารณ์เหลียงจิ่งซานไปชุดหนึ่ง: “ผู้หญิงต้องการคือทัศนคติของพวกเรา อีกอย่างจะไปเปลืองเงินได้เท่าไหร่กัน ถ้าฉันมีแฟนนะ รับรองว่าจะประคบประหงมไว้ในฝ่ามือเลย!” เซินอีหมิงส่ายหน้าอย่างผิดหวังกับเหลียงจิ่งซาน เขามองไปที่สวีหว่านถังที่อยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง พบว่าสาวหวานวันนี้ทำไมถึงไม่มีความกระปรี้กระเปร่าเหมือนเมื่อก่อนเลยล่ะ ราวกับมีเรื่องอะไรในใจ

“อีติง ฉันว่าช่างมันเถอะนะ ออกไปเดินเล่นเรื่อยเปื่อยเถอะ ต่อแถวซื้อล่ะก็ วันหนึ่งก็เสียไปเปล่าๆ แล้ว” สวีหว่านถังกล่าว

“ก็ใช่” ฉินอีติงพยักหน้า เธอมองไปที่เหลียงจิ่งซานยิ้มๆ ดังนั้นทั้งสามคนจึงเดินไปยังนอกมหาวิทยาลัย ไม่คิดเลยว่าเซินอีหมิงจะตามมาอีก