บทที่ 152: เธอต้องช่วยฉันนะ

สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้ว วันคริสต์มาสอีฟถูกกำหนดให้เป็นวันที่โรแมนติก โดยเฉพาะเมื่อราตรีมาเยือน เงาคนที่สั่นไหวปรากฏขึ้นในรั้วมหาวิทยาลัยไม่หยุดหย่อน ถือถุงไปส่งแอปเปิ้ลทั่วทุกแห่ง บรรยากาศดีอย่างยิ่ง ทุกหนทุกแห่งมีแต่คู่รักที่ควงแขนกัน พูดตามตรงนะ คนโสดไม่ควรจะโผล่หัวออกมาเลย แอปเปิ้ลสองสามลูกที่ได้รับมา ก็เป็นของที่เหลือมาจากคนอื่น ยกตัวอย่างเช่นโจวข่ายข่าย ความนิยมห่วยจนไม่มีใครส่งให้เขา แต่คนที่ส่งแอปเปิ้ลให้หัวหน้าเฉินมีเยอะมาก น่าเสียดายที่เขาไม่อยู่ ก็เลยให้กู้อวี่ช่วยถือมาให้ แอปเปิ้ลนี้พอมาถึงหอพักแล้ว เขาก็จะได้กินแล้วไม่ใช่เหรอ

“ไปแล้ว ไปกินข้าวที่ร้านพี่ชวนกัน” หลังจากที่กู้อวี่วางแอปเปิ้ลลง เขาก็ตบหัวเตียงของโจวข่ายข่ายเบาๆ

“ลี่ชวนกลับมาแล้วเหรอ?” โจวข่ายข่ายถอดหูฟังออกแล้วถาม มุมปากเปื้อนรอยยิ้มยินดี

“อืม ให้ฉันมาเรียกแกไปที่ร้านหม้อไฟ” กู้อวี่ตอบรับ

“แล้วแกไม่รีบโทรมาแจ้งฉันแต่เนิ่นๆ ล่ะ รอให้ฉันไปอาบน้ำล้างตัวก่อนนะ แกรอฉันด้วย” โจวข่ายข่ายรีบลงจากเตียง ถึงแม้จะไม่ชอบออกไปข้างนอก แต่เฉินลี่ชวนเรียกต้องไปแน่นอน อยากจะไปคลุกคลีกับเขามาก