บทที่ 153: มีแต่พวกที่เอาแต่ประจบประแจง

หวังอวี่สงแห่งสภานักเรียน ในสายตาของนักศึกษาปีหนึ่ง เป็นคนประเภทที่มีบารมีอย่างยิ่ง การประชาสัมพันธ์ทางวิทยุ, การตรวจหอ, และงานของบอร์ดแสดงผลในมหาวิทยาลัย ล้วนเป็นเขาที่รับผิดชอบ เกือบทุกคนต่างก็รู้จักเขา แต่ตอนนี้ดูสิ หวังอวี่สงแสดงท่าทีแบบไหน? ประจบสอพลอเกินไปแล้วนะ

“ลี่ชวน แกไม่รู้หรอกว่าเพื่อนอย่างฉันวันนี้เพื่อแกโดนผังหลงเจิ้งด่าไปเท่าไหร่ แต่ฉันก็กัดฟันยืนกราน ไม่เคยพูดชื่อแกออกมาเลย ยังคงเป็นประโยคนั้นในข้อความ เป็นพี่น้องกัน อยู่ในใจ!” หวังอวี่สงใช้มือขวาตบหน้าอกตัวเองอย่างแรง ไม่รอให้เฉินลี่ชวนพูดอะไรเลย ไอ้อ้วนหม่าข้างๆ ก็รีบตบหน้าอกตอบกลับทันที พูดอย่างซาบซึ้ง “เป็นพี่น้องกัน อยู่ในใจ!” ตอนที่หม่าเสี่ยวชาวไปที่วิทยาลัยการเงินและการค้าเพื่อปิดร้าน ก็เคยเจอหน้ากับหวังอวี่สงมาก่อน มิตรภาพฉันพี่น้องของคนทั้งสองก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

“โอ๊ย......” หม่าเสี่ยวจวิ้นร้องออกมาหนึ่งเสียง เขาขยับแว่น รีบเพิ่มบทให้ตัวเองทันที “ลี่ชวน เพื่อนอย่างฉันก็โดนด่าเวทนาแล้ว แต่ไม่เป็นไร ก็เหมือนกับที่เคยพูดกับแกไว้ก่อนหน้านี้ เพื่อแกลงดาบภูเขา ขึ้นทะเลเพลิง พี่น้องเด็ดขาดจะไม่ขมวดคิ้วเลย”

“ขอบใจนะ เพื่อนๆ อยู่ในใจหมดแล้ว” เฉินลี่ชวนพยักหน้าอย่างแรง ก็รู้สึกว่าหวานเลี่ยนอยู่บ้าง แต่บรรยากาศก็บิ้วมาถึงขนาดนี้แล้ว ต้องตอบสนอง หลังจากนั้นสี่คนก็ยังคงพร่ำบ่นคุยกันต่อไป

“ให้ตายสิ เดิมทีรู้สึกว่าหวังอวี่สงพวกเขาที่มหาวิทยาลัยสถานะสูงส่งมาก ทำไมตอนนี้ถึงมาเลียแข้งเลียขาเฉินลี่ชวน!” โจวข่ายข่ายกล่าวอย่างสงสัย