บทที่ 154: โคมขงเบ้ง

บรรยากาศเทศกาลของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ ห่างไกลจากวิทยาลัยการเงินและการค้าอย่างมาก ยังไงซะก็เป็นมหาวิทยาลัย 211 ในวันคริสต์มาสอีฟนี้ คนที่ไปห้องสมุดก็มีอยู่เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะสาขาที่เป็นหัวหอกของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ “แข่งขันกันอย่างดุเดือด” อย่างยิ่ง

แอปเปิ้ลในกล่องของขวัญที่ฮิตขึ้นมาแถวๆ นี้ ฉีซือเหยากังวลว่าคุณภาพของแอปเปิ้ลข้างในจะไม่ดี ตอนที่ซื้อยังตั้งใจแกะออกมาดู แต่กลับโดนเถ้าแก่ที่ตั้งแผงลอยกลอกตาใส่ไปชุดหนึ่ง แต่โชคยังดีที่ได้ดู กล่องเล็กๆ ที่เลือกมากล่องแรก แอปเปิ้ลข้างในก็เน่าแล้ว หาไปสี่ห้ากล่องแล้ว ฉีซือเหยาถึงได้เลือกที่ถูกใจ

เพื่อวันนี้ ฉีซือเหยาเตรียมตัวล่วงหน้ามานานแล้ว เธอเริ่มถักผ้าพันคอให้หลิวเหว่ยเหว่ย แต่ว่ามือไม้เงอะงะ ไม่รู้ว่ามือโดนทิ่มไปกี่ครั้งแล้ว แต่โชคยังดีที่ถักเสร็จล่วงหน้าแล้ว ถึงแม้ว่าลายดอกไม้ข้างบนจะปักได้น่าเกลียดมาก

วันนี้ตอนเก้าโมงเช้า ฉีซือเหยาก็โทรหาหลิวเหว่ยเหว่ยด้วยใจที่เปี่ยมสุข เธอมองไปที่ผ้าพันคอและแอปเปิ้ลที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือ กำลังอาบไล้แสงแดดอยู่ ทุกอย่างช่างสวยงามเหลือเกิน โทรศัพท์โทรไปถึงที่คุณป้าผู้ดูแลหอ รออยู่นาน ถึงจะได้รอจนถึงหลิวเหว่ยเหว่ย แต่เมื่อเผชิญกับความกระตือรือร้นของฉีซือเหยา คำพูดของเขากลับดูเย็นชาเป็นพิเศษ

“ตอนเที่ยงไม่ได้ ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอกรอบหนึ่ง ปฏิเสธยาก เหยาเหยา ไม่ได้จริงๆ พวกเราไว้ครั้งหน้า” หลิวเหว่ยเหว่ยส่ายหน้าปฏิเสธ ขณะเดียวกันก็ก้มหน้าลงดูข้อความในโทรศัพท์มือถือ แต่โทรศัพท์เครื่องนี้ ฉีซือเหยาแม้แต่เบอร์ก็ยังไม่รู้