บทที่ 155: การเสียดสี

ใต้ตึกหอพักชาย แสงสลัวๆ ที่ลอดออกมาจากประตูใหญ่สาดส่องลงบนใบหน้าของหลิวเหว่ยเหว่ย ฉีซือเหยาไม่ได้เห็นสีหน้าที่ร้อนรน, ประหม่าเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเผยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างสุดซึ้ง คือความรังเกียจตัวเองอย่างหาที่เปรียบมิได้!

นั่นคือสีหน้าที่ฉีซือเหยาคบหากับหลิวเหว่ยเหว่ยมานานขนาดนี้ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย การแสดงความรังเกียจต่อคนคนหนึ่งออกมาอย่างเต็มที่บนใบหน้านั้น ใบหน้าเหลืองซีดราวกับขี้ผึ้ง กำปั้นที่กำแน่นสั่นระริก ดวงตาคู่นั้นในแว่น ราวกับเป็นลูกแก้วคู่หนึ่ง จ้องเขม็งไปที่ฉีซือเหยา

“เธอมาทำอะไรที่นี่?” น้ำเสียงที่เย็นชาของหลิวเหว่ยเหว่ย เสียดกระดูกยิ่งกว่าลมหนาวที่พัดหวีดหวิวเสียอีก

“นี่คือการสอนพิเศษที่เธอบอกกับฉันเหรอ?” ฉีซือเหยาส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งออกมาจากลำคอ ดูเหมือนจะไม่ใช่เสียงของเธอ

“เธอจะมาตะโกนอะไร อย่ามาทำลายชื่อเสียงของฉันนะ คนที่จีบฉันมีเยอะแยะไปหมด ฉีซือเหยา ไม่เคยเห็นเธอจะหน้าด้านขนาดนี้มาก่อนเลย!” เสียงของหลิวเหว่ยเหว่ยดังกลบเสียงของฉีซือเหยา เขาสังเกตเห็นเพื่อนร่วมชั้นที่เดินผ่านไปมา ดังนั้นจึงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง