บทที่ 156: โคลนที่ขากางเกง

ปี 2004 วันที่ 25 ธันวาคม วันเสาร์ วันคริสต์มาส วันเช่นนี้ ฟ้ากลับไม่เป็นใจ เมื่อคืนนี้หิมะตกปานกลาง ทำให้ทุกหนทุกแห่งเปียกแฉะไปหมด ปะปนไปกับโคลนเลน ถนนการค้าสายที่ติดกับวิทยาลัยการเงินและการค้านั้น สกปรกเลอะเทอะเป็นพิเศษ

แปดโมงเช้าตรู่ ที่อาคารธุรการตะวันตก ห้องเรียนของฝ่ายประชาสัมพันธ์สภานักเรียน ตอนนี้ผังหลงเจิ้งก็มาถึงแล้ว เขาลงแรงตกแต่งสถานที่ ยังไงซะต่อไปนี้ความร่วมมือกับร้านค้าก็จะเดินไปในทิศทางเชิงพาณิชย์ ต้องเป็นทางการ

บนโต๊ะที่เวทีบรรยาย กองสัญญาที่หนามากวางซ้อนกันอยู่ ผังหลงเจิ้งนั่งอยู่ที่นั่นชะเง้อคอรอคอย เขามองดูอี้หรงที่ยังคงวุ่นอยู่กับการจัดสถานที่ เผยรอยยิ้มที่ยินดีออกมา

“อี้หรง พอแล้วล่ะ พวกเธอรีบพักกันหน่อยเถอะนะ ลำบากแล้ว” ผังหลงเจิ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ท่านผู้อำนวยการผัง ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เหนื่อย นี่เป็นครั้งแรกที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของเราใช้รูปแบบใหม่ในการลงนามสัญญากับเถ้าแก่ร้านค้า เพราะฉะนั้นต้องมอบประสบการณ์ที่ดีกว่าให้พวกเขา เพื่อปูทางสำหรับความร่วมมือในอนาคต” อี้หรงทำงานไปพลาง กล่าวอย่างจริงจังไปพลาง ท่าทีที่สูงส่งอย่างชอบธรรม ก็คือคำพูดที่หัวหน้าอย่างเธอควรจะพูด และก็เป็นสิ่งที่ท่านผู้อำนวยการผังเน้นย้ำมาโดยตลอด การริเริ่มสปอนเซอร์ครั้งนี้สำคัญอย่างยิ่ง!