บทที่ 170: เลิกงาน

พร้อมกับคำกล่าวปิดท้ายของพิธีกรสองคนบนเวที การสังสรรค์แห่งวัยหนุ่มสาวครั้งนี้ก็ค่อยๆ จางหายไปจากความอึกทึกครึกโครม เพื่อนร่วมชั้นในหอประชุมก็พากันจากไป พวกเขาหวนนึกถึงการแสดงเมื่อครู่อย่างไม่สิ้นสุด

“เธอเป็นอะไรของฉัน?”

“ชานมเผือกบดโปโปไง แบบนี้ก็จะสามารถประคบประหงมเธอไว้ในฝ่ามือได้” ในฝูงชนมักจะมีเสียงหยอกล้อเช่นนี้อยู่เสมอ การโฆษณาประชาสัมพันธ์ของคุณป้าเซี่ยงไฮ้ คำที่ใช้ก็ติดปากอย่างยิ่ง และก็จงใจเอาใจรสนิยมของนักศึกษามหาวิทยาลัย ง่ายที่จะทำให้เกิดหัวข้อสนทนา

แต่ที่ถกเถียงกันมากที่สุด ก็ยังคงเป็นเพลง 《หนึ่งสองสาม》 ของเฉินลี่ชวนคนนั้น เพื่อนร่วมชั้นบางคนกลับสามารถฮัมท่อนที่ไพเราะสองสามประโยคได้: “เธอคือความฝันที่ฉันได้มาแล้วก็กลัวจะเสียไป ฉันคือคนที่เธอจะมีหรือไม่มีก็ได้ ยังไงซะลูกศรที่ข้ามภูเขาแม่น้ำนี้ ก็ทิ่มแทงแต่คนที่รักจนป่วยทั้งนั้น......”

“ว้าว ผู้ชายคนนั้นลึกซึ้งจริงๆนะ......”