บทที่ 171: ภูมิหลังของอี้หรง

ที่หลังเวทีของวิทยาลัยการเงินและการค้า อี้หรงรอจนกระทั่งเจ้าหน้าที่ทุกคนสลายตัวไปแล้ว เธอถึงได้จากไป แน่นอนว่าในช่วงเวลานี้ จงใจไปหาผังหลงเจิ้งเพื่อรายงานการทำงาน แต่ฝ่ายหลังก็ไม่ได้ชมเชยเธอเลย กลับกันต่อหน้าผู้นำมหาวิทยาลัย ผังหลงเจิ้งก็เอ่ยชื่อของเฉินลี่ชวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า รวมไปถึงการแสดงผลงานที่ยอดเยี่ยมในกิจกรรมสปอนเซอร์ด้วย

ในวินาทีนั้น อี้หรงก็สัมผัสได้ว่า สิทธิพิเศษที่ควรจะเป็นของตัวเอง ถูกไอ้สารเลวคนหนึ่งค่อยๆ ขโมยไปทีละนิด ต่อมาพร้อมกับการที่แสงไฟบนเวทีดับลง อี้หรงก็จากไปอย่างหงอยๆ และเหลียงหรูหรูก็รอเธออยู่ตลอดเวลา พอเห็นเธอออกมาจากหอประชุม ก็รีบเข้าไปหา ในกระติกน้ำร้อนก็รินน้ำร้อนไว้เรียบร้อยแล้ว

“อี้หรง ดื่มน้ำก่อนเถอะนะ ตอนกลางคืนอากาศหนาวเกินไปแล้ว” เหลียงหรูหรูยื่นแก้วน้ำไปให้อี้หรง แต่ฝ่ายหลังกลับไม่ได้ยื่นมือไปรับเลยแม้แต่น้อย เธส่ายหน้า เดินก้าวฉับๆ ไปยังนอกมหาวิทยาลัยโดยตรง

ลมหนาวระลอกหนึ่งพัดผ่าน เหลียงหรูหรูรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่เสียดกระดูก เธอมองตามแผ่นหลังของอี้หรงไป มีความมึนงงอยู่หลายส่วน เธอยืนอยู่ข้างนอกนานมากแล้ว แล้วก็การซ้อมใหญ่หนึ่งวัน ก็เหนื่อยทั้งกายทั้งใจไปนานแล้ว ช่วงเวลานี้ เธอเหนื่อยเกินไปแล้ว

ก่อนงานเลี้ยง อี้หรงก็ตั้งใจเน้นย้ำกับเหลียงหรูหรูว่า งานเลี้ยงครั้งนี้สำหรับเธอสำคัญขนาดไหน เพราะฉะนั้นการซ้อมเต้นของสาขาบริหารธุรกิจ ทุกรายการล้วนเป็นเหลียงหรูหรูที่ควบคุมด้วยตัวเอง รวมไปถึงเรื่องที่วางกับดักเฉินลี่ชวนนั่นด้วย เหลียงหรูหรูทำเรื่องเพื่ออี้หรงอย่างไม่มีขอบเขตเลย ที่สำคัญคือเธอได้ให้คำสัญญากับตัวเองไว้ว่า รอให้งานเลี้ยงจบลงแล้ว ก็จะพิจารณาช่วยเรื่องของที่บ้าน