บทที่ 177: นานมาแล้วในอดีต

“ยัยสวี เธอกินเยอะๆ หน่อยสิ ไม่เห็นจะเหมือนปริมาณที่เธอกินปกติเลย”

“ซือเหยา เธอก็เหมือนกันนะ ไม่ต้องเกรงใจ” เฉินลี่ชวนต้อนรับหญิงสาวทั้งสองอย่างสุภาพ แต่ไม่คิดว่าจะโดนหนึ่งในนั้นมองค้อนใส่

“ตาสองข้างของนายข้างไหนเห็นว่าฉันกินเก่งกัน? ปริมาณอาหารของฉันก็น้อยแบบนี้มาตลอดนั่นแหละ” สวีหว่านถังเบะปาก ในใจแอบต่อว่า: เรียกฉันว่ายัยสวี แต่เรียกคนอื่นว่าซือเหยา ทำไมไม่เรียกหล่อนว่ายัยฉีไปเลยล่ะ

“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ......” เฉินลี่ชวนหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ถือสาอะไรกับสวีหว่านถัง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ: “ตอนบ่ายพวกเธอมีแผนจะทำอะไรต่อ อยู่ที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าต่อหรือเปล่า?”

“ไม่ล่ะ” ฉีซือเหยาวางตะเกียบแล้วโบกมือ “ฉันกินข้าวเสร็จก็ต้องกลับไปที่มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์แล้ว ตอนบ่ายมีรุ่นพี่ดีเด่นกลับมาบรรยายที่โรงเรียน เพื่อนร่วมห้องจองโต๊ะให้แล้ว ฉันต้องรีบกลับไปฟัง”