บทที่ 182: เรียนรู้จากคนเก่ง

เมื่อหวังอวี่สงและหม่าเสี่ยวจวิ้นเดินเข้ามาในห้องฝ่ายประชาสัมพันธ์อย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง ก็ให้ตายเถอะ กลับเห็นจอมเจ้าเล่ห์เฉินกำลังกวาดห้องทำความสะอาดอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าบอกว่าที่ร้านมีธุระจะมาสายหรอกเหรอ? พอหันไปอีกที ก็เห็นผู้อำนวยการผังหลงเจิ้งอยู่ในห้องด้วย และอี้หรงก็กำลังทำความสะอาดอยู่ข้างๆ เช่นกัน

หม่าเสี่ยวจวิ้นยังคงยืนงงอยู่ ในชั่วขณะนั้นเขายังตามไม่ทัน แต่หวังอวี่สงคว้าไม้กวาดที่อยู่หลังประตูมาถือไว้ แล้วแสร้งทำเป็นกวาดพื้นอย่างขยันขันแข็ง

“มา หลบหน่อย” หวังอวี่สงขมวดคิ้วมุ่น ผลักหม่าเสี่ยวจวิ้นออกไป ทำท่าเหมือนรำคาญว่าเขาเกะกะ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากวาดพื้นอย่างจริงจัง

ผังหลงเจิ้งเหลือบมองไปทางพวกเขาทีหนึ่ง ทำให้เห็นได้ชัดว่ามีเพียงหม่าเสี่ยวจวิ้นคนเดียวที่ไม่ได้ทำงาน แต่ผู้อำนวยการก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก สายตาค่อยๆ ลดต่ำลง มุมปากปรากฏรอยยิ้ม มองไปยังเฉินลี่ชวนอย่างเอ็นดู ในใจพลางชื่นชม ลี่ชวนนี่เป็นคนที่ติดดินจริงๆ

หม่าเสี่ยวจวิ้นถึงได้เพิ่งจะเข้าใจ แต่ในห้องมีไม้กวาดอยู่แค่สามอัน ตอนนี้พวกเขาก็ถือกันไปคนละอันแล้ว เขาจึงค่อยๆ เดินไปข้างหวังอวี่สง แล้วกระซิบว่า: “พี่สง ให้ฉันกวาดสักสองสามทีสิ ไม่นานมานี้เพิ่งโดนจับได้ว่าสูบบุหรี่ ขอฉันสร้างผลงานต่อหน้าผู้อำนวยการผังหน่อยนะ” หวังอวี่สงไม่สนใจ หันไปกวาดอีกฝั่งหนึ่ง พลางคิดในใจว่า น้องชายคนนี้ก็ต้องสร้างผลงานเหมือนกัน อีกเดี๋ยวก็จะมีการปรับตำแหน่งแล้ว