บทที่ 183: เมื่ออยู่ต่อหน้าผลประโยชน์ ย่อมไม่มีคนซื่อ

“บางคน เขาไม่ได้คิดว่าจะแก้ปัญหาของฝ่ายประชาสัมพันธ์อย่างไร แต่กลับคิดร้าย จงใจไปยุยงให้ลูกค้ามาขอเงินคืน!” ผังหลงเจิ้งจ้องเขม็งไปที่ตู้ผิง เห็นได้ชัดว่ากำลังพูดถึงเขา!

ความพลิกผันอย่างรุนแรง ทำให้ตู้ผิงยอมรับไม่ได้ชั่วขณะ ทำไมถึงมาพูดกับตัวเองแบบนี้? เขาลุกพรวดขึ้นมาทันที และตะโกนใส่ผังหลงเจิ้งอย่างเกรี้ยวกราด: “ลูกค้าขอเงินคืนมันเกี่ยวอะไรกับผม? เป็นเพราะอี้หรงแอบเอาเหล้าไปให้เอง ทำให้ลูกค้าเกิดความรู้สึกไม่พอใจ ตอนนี้กลับมาโทษว่าเป็นความผิดของผมเหรอ?” ตู้ผิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่สนใจคำทัดทานเสียงเบาของเพื่อนร่วมกลุ่มคนอื่นๆ ความโกรธในใจยังคงคุกรุ่นอยู่ เขาตะโกนอย่างตื่นเต้นต่อไปว่า: “ใครกันแน่ที่คิดร้าย? ท่านมาตะคอกใส่ผมทำไม!”

“นาย!” ผังหลงเจิ้งชี้นิ้วไปที่ตู้ผิง พอโกรธขึ้นมา ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำ ไม่เคยมีนักศึกษาคนไหนกล้าต่อล้อต่อเถียงกับเขาแบบนี้มาก่อน

“นี่มันทัศนคติอะไรของนาย?” เสียงที่โกรธจัดของผังหลงเจิ้งสั่นเทา

“ทัศนคติอะไรของผม? ผมก็แค่ต้องการความเป็นธรรม มันผิดตรงไหน? อี้หรงทำเรื่องผิดพลาดไว้ แล้วจะมาโยนความผิดให้ผมได้ยังไง? ใครทำก็ไปจัดการคนนั้นสิ ผมจะพูดอีกครั้ง ลูกค้าขอเงินคืนไม่เกี่ยวกับผม เป็นอี้หรงที่ทำความเสียหายให้กลุ่มเรา!” ตู้ผิงในตอนนี้เหมือนคนบ้าไปแล้ว อารมณ์หลุดจากการควบคุม