บทที่ 184: ยุคสมัยที่ดีที่สุด

ผังหลงเจิ้งเพิ่งจะเดินออกไปได้ไม่นาน อี้หรงก็ตั้งท่าจะเดินออกจากฝ่ายประชาสัมพันธ์ทันที เฉินลี่ชวนกับหวังอวี่สงสบตากัน ฝ่ายหลังตบโต๊ะเสียงดัง “ปัง” แล้วตะโกนใส่เธอว่า: “อี้หรง ใครอนุญาตให้เธอไป? เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่มีเรื่องอื่นจะพูดแล้ว? หรือคิดจะนำทีมทำให้ฉันต้องอับอาย!”

ทันใดนั้น ในห้องเรียนก็เงียบกริบอีกครั้ง การกระทำของหวังอวี่สงในตอนนี้นั้น ไม่ไว้หน้าอี้หรงเลยแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่ตัวเธอเองเลย แม้แต่คนอย่างฉินเพ่ยเพ่ยก็ยังรู้สึกว่ามันเกินไป

อี้หรงหันกลับมาอย่างตกตะลึง จ้องมองพวกเฉินลี่ชวนและหวังอวี่สง ในดวงตาของเธอมีเปลวไฟแห่งความโกรธที่ยากจะระงับลุกโชนอยู่ ราวกับนักพนันที่หน้ามืดตามัว กำลังจะสูญเสียสติ

หวังอวี่สงขี้เกียจจะไปสนใจอารมณ์ของอี้หรง เขาเดินกางแขนไปยังเวทีหน้าห้อง ความคิดของเขาต่อเรื่องบางอย่างนั้น ค่อนข้างจะทะลุปรุโปร่ง ต่อให้อี้หรงคนนี้จะรวยแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยคิดจะช่วยตัวเอง มันจะมีประโยชน์อะไร? ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็อย่ามาทำหน้าบูดบึ้งต่อหน้าฉัน ฉันไม่ได้พึ่งเธอหากิน ไม่ใช่ว่าเธอเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้ฉันเสียหน่อย เมื่อก่อน อี้หรงเป็นหัวหน้า กดหวังอวี่สงไว้หนึ่งขั้น ถ้าตัวเองอยากจะอยู่ในสภานักเรียนต่อไปได้ อย่างน้อยก็ต้องรักษาหน้ากันไว้บ้าง แต่ตอนนี้ เธอกล้ามาทำหน้าแบบนั้นต่อหน้าฉันเนี่ยนะ! ส่วนเฉินลี่ชวน เขาสามารถปกป้องฉันให้ทำเงินได้ ต่อให้ทางบ้านจะไม่ได้รวยเท่าเธอ แต่เขาก็คือผู้มีพระคุณของฉัน! เธอก็ไม่ได้ให้เงินฉันสักหน่อย เพราะฉะนั้นอย่ามาทำเสียงจุกจิกต่อหน้าฉัน คิดจะมาข่มฉัน! นี่คือวิถีการวางตัวของหวังอวี่สง

“ฉันจะบอกให้นะ อี้หรง ถ้าเธอไม่พอใจที่ฉันได้เป็นหัวหน้า ก็ไปเสนอความเห็นกับผู้อำนวยการผังได้เลย แต่ถ้าเธอคิดจะไร้ระเบียบวินัย จงใจทำให้ฉันต้องอับอาย เธอก็ไม่ต้องอยู่ในสภานักเรียนอีกต่อไป!” หวังอวี่สงชี้หน้าอี้หรงต่อหน้าธารกำนัล บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที เขาจงใจที่จะทำให้เธอได้อาย เหยียบย่ำนิสัยที่สูงส่งของเธอให้จมดิน แล้วกระทืบซ้ำอย่างแรง!