บทที่ 186: เงาใต้แสงตะวัน

หลังจากที่โจวจิ้นหย่วน พี่กวง และคนอื่นๆ ยืนยันการจัดสรรหุ้นไปได้สี่วัน ร้านที่ไทม์สแควร์ก็ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการ มีพื้นที่ทั้งหมด 513 ตารางเมตร อยู่ตรงหัวบันไดเลื่อนชั้นสี่ เป็นทำเลที่โดดเด่นที่สุด ต่อไปหยางจวินคงจะต้องยุ่งไปอีกพักใหญ่ ไม่เพียงแต่จะต้องสั่งทำเครื่องครัวอย่างหม้อสี่ช่องสำหรับสาขาสามเท่านั้น แต่ยังต้องช่วยผู้จัดการหลี่รับสมัครพนักงานอีกด้วย เรื่องนี้เกี่ยวกับเงินของเขาโดยตรง เขาจึงใส่ใจเป็นพิเศษ แต่เรื่องการร่วมหุ้นนี้ ภรรยาของหยางจวินก็มองค้อนเขาอยู่ไม่น้อย กล้าดียังไงเอาเงินหนึ่งแสนหยวนไปให้เด็กหนุ่มคนหนึ่ง! ที่บ้านของโจวจิ้นหย่วนก็เช่นกัน เพราะเรื่องนี้ทำให้เขามีปากเสียงกับภรรยาอยู่ไม่น้อย ตั้งสองแสนหยวนแน่ะ ตอนนี้ทะเลาะกันทุกวัน! ต่างบ้านต่างก็มีปัญหาของตัวเอง

แต่เมื่อมีแผนการสำหรับสาขาสามแล้ว ความมั่นใจของผู้จัดการหลี่และคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เรื่องนี้เกี่ยวกับผลกำไรที่จับต้องได้ของพวกเขาโดยตรง เฉินลี่ชวนเตรียมที่จะยกเลิกรางวัลเงินสดในจังหวะที่เหมาะสม

ช่วงนี้เฉินลี่ชวนกับเจ้าอ้วนหม่าต้องวิ่งไปที่มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์อยู่ตลอด ขับรถคันเล็กๆ คันนั้นฝ่าไปตามถนนที่จอแจของเซี่ยงไฮ้ ในที่สุดก็เช่าร้านชานมขนาดสี่สิบตารางเมตรได้ในราคาห้าหมื่นเจ็ดพันหยวน แพงชะมัด... หม่าเสี่ยวชาวคำนวณอย่างละเอียดถี่ถ้วน เหมือนแม่บ้านที่ประหยัดมัธยัสถ์ บ่นเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย แต่กว่าจะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการได้ การตกแต่งก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยยี่สิบกว่าวัน

ทางฝั่งเซี่ยงไฮ้นี้ วันที่ 28 มกราคมจะเป็นวันปิดเทอมอย่างเป็นทางการ หลังจากที่สอบปลายภาคเสร็จในวันที่ 17 ก็มีนักศึกษาทยอยเดินทางกลับบ้านกันแล้ว ทำให้ธุรกิจของร้านต้าเจียงเลาและร้านชานมค่อยๆ ซบเซาลง

เช้าวันที่สิบแปด เฉินลี่ชวนเดินเข้าห้องเรียนมาด้วยสีหน้าขมวดคิ้วมุ่น หลังจากนั่งลงก็พบว่ายัยสวีก็ทำหน้าเหมือนคนท้องผูกเช่นกัน (นับตั้งแต่ที่สลับที่นั่งกับเหลียงจิ่งซานคราวก่อน ยัยสวีก็ยึดที่นี่เป็นที่นั่งถาวรไปแล้ว)