บทที่ 189: รวยกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

“พี่ชวน เงินแต๊ะเอียตั้งแต่เล็กจนโตฉันเก็บไว้เองตลอดเลย ในนั้นมีอยู่สองแสนหยวน ยังไงเก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ ผมคิดว่าจะเอามาลงทุนกับพี่ทั้งหมดเลย” ไม่คิดเลยว่ากู้อวี่จะเป็นคนแสดงท่าทีคนแรก ปกติแล้วภาพลักษณ์ของเขาในสายตาคนอื่นก็คือเด็กน้อยคนหนึ่งที่สนใจแต่เรื่องเกมเท่านั้น

และเมื่อได้ยินคำพูดนี้ หวังอวี่สง หม่าเสี่ยวจวิ้น เซินอีหมิง และเหลียงจิ่งซาน สี่สหายผู้ยากไร้ต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง! ให้ตายสิ ปกติเห็นเจ้าหมอนี่ทำตัวเงียบๆ ไม่แสดงออกเลยนะ รวยขนาดนี้เลยเหรอ? พูดออกมาง่ายๆ เลยว่าสองแสน?

โจวข่ายข่ายทำสีหน้าเคร่งขรึม เขามองกู้อวี่อย่างลึกซึ้ง พลางครุ่นคิดว่าตัวเองจะลงทุนเท่าไหร่ดี เขารู้ดีว่ากู้อวี่นั้นไม่ธรรมดา ไอเทมในเกมราคาหลายพันหยวนก็พูดว่าซื้อก็ซื้อได้เลย ไม่กระพริบตาแม้แต่น้อย

ส่วนเฉินลี่ชวนนั้นยิ่งรู้ถึงฐานะทางบ้านของกู้อวี่ดีกว่าใคร ล้อเล่นน่า สองปีมานี้ที่บ้านเขาส่งอะไหล่ให้เหมืองถ่านหิน อุปกรณ์เครื่องจักรบางอย่างไม่จำเป็นต้องผ่านการอนุมัติสต็อกด้วยซ้ำ แถมข้อมูลก็ไม่โปร่งใส กำไรนั้นมหาศาลอย่างยิ่ง เงินสองแสนหยวนที่เอ่ยออกมานี้ สำหรับบ้านของกู้อวี่แล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยจริงๆ

แต่การให้คนอื่นมาลงทุน กับการที่เขายื่นข้อเสนอมาลงทุนเองนั้นเป็นคนละเรื่องกันเลย ดูเหมือนว่าปกติกู้อวี่จะไม่สนใจเรื่องอะไรเลย แต่ถ้าได้ร่วมงานกันจริงๆ เกรงว่าคงจะฉลาดกว่าเซินอีหมิงเสียอีก การคบค้าสมาคมกับคนอื่น ถ้าแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็เอาแต่เอ่ยปากขอความช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา ไม่ช้าก็จะถูกคนอื่นดูแคลน! ดังนั้นตั้งแต่แรก ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน ต่อให้ต้องไปกู้เงินนอกระบบ เฉินลี่ชวนก็ไม่เคยเอ่ยปากขอกับพวกกู้อวี่เลย ตอนนี้สถานะของเขาในใจของพวกกู้อวี่จึงสูงมาก