บทที่ 192: อิจฉาเถ้าแก่เฉิน

หลังจากวันที่ยี่สิบห้าเป็นต้นไป ร้านค้าที่อยู่ริมถนนของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้าก็เริ่มทยอยปิดกิจการ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องกังวลเรื่องสาขาสาม อู่จงกับจ้าวม่าวซู่คงจะกลับบ้านเกิดไปฉลองปีใหม่แล้วแน่ๆ ยอดขายที่ประปรายในตอนนี้ เพิ่งจะพอจ่ายค่าแรงพนักงานเสิร์ฟเท่านั้น พูดตามตรงว่า ในแต่ละวันสู้กลับบ้านไปพักผ่อนสบายๆ ยังจะดีกว่า ต้องคอยวิ่งไปดูที่นั่นอยู่เป็นระยะๆ

การตกแต่งโดยรวมของสาขาสามนั้นคืบหน้าค่อนข้างเร็ว หยางจวินทุ่มเทให้กับมันเต็มที่ ไม่จำเป็นต้องให้เฉินลี่ชวนต้องกังวลเลย แต่อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาตกแต่งอีกสองเดือนกว่า ที่ไทม์สแควร์นั้นเงื่อนไขเข้มงวดมาก หากไม่ระวังเพียงเล็กน้อย ก็จะมีโทรศัพท์ร้องเรียนเข้ามาทันที

สถานการณ์ของสาขาสอง ค่าเช่ารายปีรวมค่าเซ้งแล้วทั้งหมด 380,000 หยวน ร้านขนาด 530 ตารางเมตร เงินทุนที่เหลืออีก 120,000 หยวนใช้สำหรับตกแต่งและสั่งซื้ออุปกรณ์ ก็แทบจะไม่พอดี ถ้าไม่นับค่าเซ้ง ค่าเช่ารายปีของสาขาสองจะอยู่ที่ประมาณ 300,000 หยวน เมื่อเทียบกับร้านที่นี่ที่มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ ค่าเช่าปีละห้าหมื่น ถึงแม้จะใหญ่กว่าร้อยกว่าตารางเมตร แต่ก็แพงกว่าหลายเท่าตัว หนึ่งคือเขตที่ตั้งอยู่ต่างกัน มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์อยู่ในย่านที่เจริญ อีกอย่างสาขาสองก็อยู่ติดกับย่านการค้า สามารถรับประกันปริมาณคนสัญจรในแต่ละวันได้ ไม่เหมือนกับสาขาแรกที่พอถึงช่วงปิดเทอมของมหาวิทยาลัย ก็เงียบเหงาไปเลยจริงๆ

ที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าแห่งนี้ เฉินลี่ชวนถือว่าเก็บตกของดีได้จริงๆ สาเหตุจากโรคระบาด ทำให้ธุรกิจหน้าร้านซบเซาลงชั่วคราว แต่ไม่ว่าจะเป็นเขตไหนของเซี่ยงไฮ้ การเช่าร้านในปีนี้ถือว่าราคาถูกทั้งนั้น ดังนั้นตอนที่เซ็นสัญญา ทั้งสาขาสองและสาขาสามล้วนได้สิทธิ์ต่อสัญญาเป็นเวลาสามปี และค่าเช่าในแต่ละปีจะขึ้นได้ไม่เกินร้อยละสิบ เรียกได้ว่ากำไรมหาศาล ส่วนร้านที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าแห่งนี้ ตอนที่คุยสัญญากับอู่คังหวิน (เจ้าของร้าน) ก็ได้สิทธิ์ต่อสัญญาเป็นเวลาสามปีเช่นกัน แถมค่าเช่าในแต่ละปีก็ขึ้นแค่ร้อยละห้า จอมเจ้าเล่ห์คนนี้หลอกล่อคนเก่งจริงๆ ร้านใหญ่ๆ พวกนั้นเจรจายากจริงๆ ถ้าจะเซ็นสัญญาระยะยาว อย่างมากก็คงได้แค่ขึ้นร้อยละสิบ ไม่อย่างนั้นจอมเจ้าเล่ห์ก็อยากจะได้แค่ห้าเปอร์เซ็นต์เหมือนกัน

...