บทที่ 193: ยังไงซะ ฉันก็เมาแล้ว

กลางคืน หิมะโปรยปรายลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา ลมหนาวพัดยะเยือก บนถนนเส้นนั้นของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้า มีคนน้อยจนน่าใจหาย เนื่องจากความยากลำบากในการซื้อตั๋วรถไฟ นักศึกษาส่วนใหญ่จึงกลับบ้านล่วงหน้าเพื่อหลีกเลี่ยงช่วงเวลาเร่งด่วน โดยเฉพาะที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้านี้ยิ่งแล้วใหญ่

แต่ในขณะนี้ ที่ร้านต้าเจียงเลากลับสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ พนักงานนั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร ล้อมรอบหม้อไฟที่ส่งไอร้อนกรุ่นๆ จิบเหล้าเหลืองอุ่นๆ กินดื่มกันไปพลาง พูดคุยหัวเราะกันไปพลาง บรรยากาศครื้นเครงอย่างยิ่ง ราวกับถูกตัดขาดจากความหนาวเย็นภายนอก ข้างในนั้นอบอุ่นอย่างมาก ถึงกับมีพนักงานชายถอดเสื้อเหลือเพียงแขนสั้น

ในจังหวะที่เหมาะสม เฉินลี่ชวนก็ยกแก้วขึ้นยืน ในห้องโถงที่เดิมทีเสียงดังจอแจ ก็เงียบลงในทันที ยัยสวีเงยหน้าขึ้นมองเฉินลี่ชวน ในแววตาเต็มไปด้วยประกายดาว เธอหลงใหลในเวลาที่เขาบริหารจัดการคนมากๆ มันให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยม ได้กินเนื้อแกะร้อนๆ นั่งอยู่ข้างๆ เขา ความรู้สึกแบบนี้มันดีสุดๆ!

“นี่เป็นงานเลี้ยงพนักงานครั้งแรกของบริษัทต้าเจียงเลาของเรา อย่างแรกเลยที่ต้องกำชับทุกคนก็คือ ต้องกินให้อิ่มดื่มให้เต็มที่เล่นให้สนุก หลังจากกินเสร็จแล้ว เราจะไปร้องเพลงกันต่อที่จินเกอ” พอสิ้นเสียงของเฉินลี่ชวน ก็มีเสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นมาทันที ไม่ว่าจะเป็นหนุ่มๆ ในครัวหลังร้าน หรือพนักงานเสิร์ฟ ต่างก็เป็นวัยรุ่นที่อายุยังไม่มาก แน่นอนว่าย่อมรักสนุกเป็นธรรมดา

เฉินลี่ชวนโบกมือเป็นสัญญาณให้เงียบ จากนั้นบนใบหน้าของเขาก็ปรากฏแววซาบซึ้งขึ้นมาหลายส่วน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: “ในช่วงเวลานี้ ทุกคนทำงานหนักกันมากจริงๆ เพราะมาตรฐานการบริการที่พิเศษ ทำให้แต่ละวันต้องทำงานหนักอย่างต่อเนื่อง แต่ผมรับประกันได้เลยว่าจะทำให้ทุกคนหาเงินได้มากขึ้น อย่างเช่นรางวัลเงินสดก่อนหน้านี้ แต่เมื่อบริษัทค่อยๆ พัฒนาและเติบโตขึ้น ก็ย่อมต้องมีกลไกการให้รางวัลที่เป็นแบบแผนมากขึ้น โดยฝ่ายการเงินของบริษัทจะคำนวณให้เป็นหนึ่งเดียว จะมีการคำนวณตามระดับตำแหน่งและอื่นๆ ซึ่งจะมากกว่ารางวัลเงินสดก่อนหน้านี้เยอะมาก” เฉินลี่ชวนมองไปที่ผู้จัดการหลี่ เรื่องการยกเลิกรางวัลเงินสด ถึงแม้ผู้จัดการหลี่จะดำเนินการไปแล้ว อาศัยโอกาสนี้ จะต้องชี้แจงกับพนักงานอีกครั้งหนึ่ง คำพูดสร้างแรงบันดาลใจจะขาดไปไม่ได้เลย!