บทที่ 194: ใครๆ ก็เป็นคนแบบนั้นกันทั้งนั้น

แสงไฟสลัว ไอร้อนที่ค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากหม้อสี่ช่องกลับดูอ่อนโยนขึ้นมา ไม่รู้ว่าเป็นเหล้าแก้วไหนที่ไปกระตุ้นความรู้สึกอ่อนไหวของหนุ่มสาว เขาก็พิงเก้าอี้ หลับตาแล้วเปล่งเสียงร้องเพลงออกมา: “อย่าไปสนว่าสุดท้ายจะเป็นเช่นไร อย่างน้อยเราก็เคยได้พบเจอกัน ไม่ต้องลำบากใจไปผูกมัดกันและกัน ยิ่งไม่ต้องการคำมั่นสัญญาใดๆ...”

เพลงเก่าๆ มักจะสามารถใช้เนื้อร้องที่เรียบง่ายที่สุด ทำนองที่ธรรมดาที่สุด ทำให้ผู้คนรู้สึกร่วมไปด้วยได้ จากนั้นทุกคนก็เริ่มร้องเพลงด้วยกัน ตบมือให้จังหวะ เป็นความทรงจำในช่วงเวลาแห่งการต่อสู้ของคนทำงาน: “ขอเพียงแค่เราเคยมีกันและกัน สำหรับเธอและฉันนั้นก็เพียงพอแล้ว ชีวิตคนเรามีความทรงจำมากมาย ขอเพียงแค่ในความทรงจำของเธอนั้นมีฉันอยู่ก็พอ...”

สวีหว่านถังนั่งเท้าคางจ้องมอง พิงอยู่บนโต๊ะ ฮัมเพลงตามไปด้วย เคลิบเคลิ้มไปกับความสุขในตอนนี้ และก็เมาขึ้นมาจริงๆ แล้ว ใบหน้าด้านข้างที่เธอมองอยู่ค่อยๆ เลือนลาง นึกถึงค่ำคืนนั้นที่ได้กอดกับลี่ชวน แต่เสียงเพลงในที่สุดก็ต้องจบลง งานเลี้ยงนี้ก็ถึงเวลาเลิกรา เดิมทีนัดกันไว้ว่าจะไปร้องเพลงด้วยกัน แต่เพราะหิมะตกถนนลื่น หลายคนก็ดื่มมากเกินไป จึงจำต้องผิดนัดอย่างช่วยไม่ได้ คงต้องไว้คราวหน้า

คราวหน้า... สวีหว่านถังพิงอยู่บนโต๊ะ พึมพำกับตัวเอง เธอค่อยๆ วางมือลงบนขาของเฉินลี่ชวนอย่างระมัดระวัง แสร้งทำเป็นเรียกเขา ผลักขาเขาเบาๆ นี่เป็นสิ่งที่ยัยสวีกล้าทำอย่างอาจหาญที่สุดแล้ว แต่พอคิดถึงฉากที่หุนหันพลันแล่นนั้นจริงๆ ยัยสวีก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นไปทั้งร่าง ในใจขี้ขลาดอย่างยิ่ง แต่ถ้าเป็นเฉินลี่ชวนที่ต้องการ ต่อให้จะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของเขา หรือจะเป็นแค่ความรักจอมปลอม สวีหว่านถังก็ยินดีที่จะถูกหลอก เธอไม่รู้เลยว่า ทำไมความรักครั้งนี้ถึงได้ลึกซึ้งขนาดนี้

หลังจากนั้นพนักงานก็ทยอยแยกย้ายกันไป ในร้านอาหารค่อยๆ เย็นลง และสิ่งที่สวีหว่านถังคิดก็คือเฉินลี่ชวนดื่มมากเกินไปแล้ว กังวลว่าเขาจะไม่สบายท้อง เธอจึงรินน้ำร้อนแก้วหนึ่งส่งให้เขา