บทที่ 220: จินเฉิง

เช้าวันที่สามเฉินลี่ชวนก็จะออกเดินทางแล้ว ในวันที่สอง เขาและเจ้าอ้วนหม่าได้ไปหาจางเทา นัดกันมารวมตัวกันสักหน่อย การจากไปครั้งนี้ พี่น้องสองสามคนจะได้เจอกันอีกทีก็ไม่รู้ว่าเป็นเมื่อไหร่แล้ว หลักๆ คือเฉินลี่ชวนยังมีเรื่องบางอย่างที่ต้องพูดกับจางเทาให้เคลียร์

แต่จอมสตอเบอรี่อย่างชุยจื้อปิง พอเจอทั้งสามคนบนถนน ก็หน้าด้านตามมาด้วย ในอำเภอเพื่อนร่วมรุ่นก็มีอยู่แค่ไม่กี่คนนี้ หลังจากขีดเส้นแบ่งกับพวกหลิวเหว่ยเหว่ย, เถียนฮ่าวแล้ว เขาก็ไม่มีเพื่อนให้ไปรวมตัวด้วยแล้วจริงๆ

ดังนั้นในห้องส่วนตัวของร้านอาหารฝูรุ่ยหลง จอมเจ้าเล่ห์เฉิน, จางเจ้าสารเลว, จอมสตอเบอรี่ชุย และเจ้าอ้วนหม่าที่ดูแวบเดียวก็รู้ว่ามีสายตาดีอย่างยิ่ง สี่คนนี้ก็ได้มารวมตัวกันกินดื่ม

“มาเลยเจ้าอ้วนหม่า ฉันขอชนแก้วกับนายแก้วหนึ่ง” ชุยจื้อปิงยกแก้วเหล้าขึ้นมา มองไปยังหม่าเสี่ยวชาว “ตอนงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่น่ะ เพื่อนคนนี้ไม่ได้จงใจจะไม่สนใจนายนะ ยุ่งอยู่กับการจำท่าเต้นบนเวที ตอนนั้นเรื่องมันเยอะเกินไป ทำอะไรเลอะเลือนไปหน่อย” หม่าเสี่ยวชาวทำหน้าบึ้ง ไม่ได้พูดอะไรมาก จิบเหล้าไปหนึ่งอึกแล้วก็วางแก้วลง แต่ในใจรู้ดีอยู่แล้ว พวกเหลียงจิ่งซานยังมาได้เลย มีแต่เขาคนเดียวที่พิเศษ? เห็นได้ชัดว่าไม่สนใจกัน อีกอย่างตอนนั้นนายทำหน้าแบบไหน ในใจตัวเองไม่มีสำนึกเลยรึไง? ก็แค่ไม่จำเป็นต้องไปจริงจังกับเขาต่อแล้ว เป็นเรื่องที่ไม่สลักสำคัญ

ส่วนชุยจื้อปิงนั้นก็เงยหน้าขึ้น ดื่มเบียร์ทั้งแก้วลงท้อง จากนั้นก็ยิ้มแหะๆ มองไปยังเฉินลี่ชวน เขาคิดว่าเรื่องนี้ก็คงจะผ่านไปแล้ว