บทที่ 219: ต้องรู้จักประมาณตน

ตอนที่สวีเปิ่นเจียงออกจากบ้านตระกูลฉี เขาได้เก็บขยะทั้งหมดของบ้านเมื่อวานนี้ติดตัวไปด้วย ช่วงเวลาที่อยู่ในบ้านนั้น หนิวลี่ก็ยิ่งเข้าไปในครัว ช่วยล้างถ้วยล้างชามให้บ้านพวกเขา การแสดงออกที่เอาใจใส่อย่างยิ่งเหล่านี้ ทำให้สถานการณ์ของสวีหว่านถังอึดอัดอย่างยิ่ง การอยู่กับฉีซือเหยา เริ่มที่จะกลายเป็นระมัดระวังไปหมด ดังนั้นหลังจากที่ทั้งสามคนในครอบครัวจากไปแล้ว สำหรับสวีหว่านถังแล้ว ยิ่งเหมือนกับการหลีกหนีในความหมายหนึ่ง ถ้ายังคงต้องมองดูพ่อแม่ “ทำตัวต่ำต้อย” ต่อไปอีก จะทำให้เธอหายใจไม่ออก

หลังจากนั้นทั้งสามคนในครอบครัวก็เดินอยู่บนถนน สวีเปิ่นเจียงมองลูกสาวที่ก้มหน้าไม่พูดไม่จา ในใจก็รู้สึกผิดแล้วพูดว่า: “หว่านถัง พ่อทำให้ลูกลำบากใจมาตลอด ขอโทษนะ”

“พ่อคะ โอ๊ย พ่ออย่าพูดแบบนั้นสิคะ หนูจะไปลำบากใจอะไรกัน” สวีหว่านถังยิ้มบางๆ ดูเหมือนไม่ใส่ใจ เธอดึงแขนพ่อ เดินกระโดดโลดเต้นไป และเพราะสีหน้าที่ประหม่าของสวีเปิ่นเจียง ทำให้เธอเริ่มค่อยๆ ปล่อยวางได้

“อีกเดี๋ยวต้องไปบ้านคุณอาเฉินใช่ไหมคะ?” สวีหว่านถังถามอย่างร่าเริง

“อื้ม คราวนี้เขาเหมือนสวรรค์มาโปรดจริงๆ ดีกว่าญาติพี่น้องเสียอีก ต้องจดจำน้ำใจครั้งนี้ของเขาไว้ให้ดีนะ ในโลกนี้จะมีเพื่อนแบบนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย” สวีเปิ่นเจียงรำพึง