บทที่ 218: ความรู้สึกเหล่านั้น

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของหยางหง ทำให้ความทรงจำในอดีตของเฉินลี่ชวน ความรู้สึกอ้างว้างนั้น ผุดขึ้นในใจยากที่จะปล่อยวางได้เป็นเวลานาน ห้องที่ลืมปิดหน้าต่าง ความหนาวเย็นที่เสียดแทงกระดูก พัดเข้ามาไม่หยุด...

“ฉันอยู่ใต้ตึกบ้านเธอนะ ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ? เบื่อจะแย่แล้ว อยู่ที่นี่ คนที่พอจะหาได้ก็มีแต่เธอคนเดียว” เก้าโมงเช้า หยางหงยืนอยู่ใต้ตึกบ้านของเฉินลี่ชวน โทรศัพท์หาเขา น้ำเสียงเผยให้เห็นความโดดเดี่ยว

“ได้เลย เดี๋ยวลงไปเดี๋ยวนี้แหละ” เฉินลี่ชวนไม่ได้ปฏิเสธ เขาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย จุดประทัดที่ทางเดินแล้วก็รีบลงไปชั้นล่าง เถ้าแก่เฉินกับหลิงหลิงยังคงนั่งดูรายการฉลองตรุษจีนย้อนหลังอยู่ในห้องนั่งเล่น พอประตูมีเสียงดัง ก็นึกว่าเป็นเจ้าหนุ่มหัวใสเสี่ยวชาวมาอีกแล้ว

เมื่อเทียบกับการอยู่กับฉีซือเหยาแล้ว มันทำให้เฉินลี่ชวนรู้สึกกดดัน ความรู้สึกแบบนี้ เขาอธิบายไม่ถูก หรืออาจจะเป็นเพราะการติดต่อกับฉีหงจื้อ ที่มักจะเป็นผู้น้อยอยู่เสมอ ท่าทีที่ต้องคอยขอร้องคนอื่น แต่กับหยางหง เฉินลี่ชวนกลับรู้สึกสบายใจอยู่หลายส่วน เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

การแต่งตัวของหยางหงในครั้งนี้ ก็ยังคงให้ความรู้สึกยั่วยวนแก่ผู้ชายเช่นเคย เดิมทีเฉินลี่ชวนรังเกียจการแต่งตัวแบบกางเกงหนังของผู้หญิงอย่างยิ่ง รู้สึกว่ามันน่าเกลียดมาก แต่พออยู่บนตัวของหยางหง กลับดูดีเป็นพิเศษ เรียวขาที่ตรงสวย เข้าคู่กับรองเท้าบูทหนังยาวสีดำ ภายใต้เสื้อหนาวขนเป็ดสีขาวตัวบน ที่ใต้ลำคอคือลูกไม้สีดำที่เห็นได้เลือนลาง ส่วนข้างในสรุปแล้วใส่อะไร เฉินลี่ชวนกวาดตามองแวบหนึ่ง มองไม่ชัด แน่นอนว่าไม่กล้าที่จะมองเป็นครั้งที่สอง