บทที่ 217: ดอกไม้ไฟ

พอเห็นผู้หญิงคนอื่นเอนซบอยู่บนไหล่ของเฉินลี่ชวน คนที่เจ็บปวดใจที่สุด แน่นอนว่าเป็นยัยสวี เดิมทีเพราะคำพูดของฉีซือเหยา ทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก จนกระทั่งวินาทีนี้ เธอถึงได้ตระหนักว่า ความยึดติดที่เธอมีต่อเขานั้นลึกซึ้งเพียงใด ทนไม่ได้เลยจริงๆ ความรักนั้นยิ่งเห็นแก่ตัว

หยางหงเห็นสวีหว่านถังกับฉีซือเหยาก่อนเฉินลี่ชวน เธอจึงเอนซบเข้าไปในอ้อมกอดของเขาอย่างท้าทาย และเฉินลี่ชวนถึงได้เพิ่งจะเห็นพวกยัยสวี เขายิ้มแล้วลุกขึ้นทักทาย: “พวกเธอมาได้ยังไง นี่มีประทัดโยนอีกสองสามลูกนะ ให้พวกเธอเล่น” ดอกไม้ไฟที่ถือไว้ในมือหมดไปแล้ว

ฉันจะโยนหัวแกให้แหลกเลย ยังจะมาประทัดโยนอีก... ยัยสวีด่าในใจ พวกฉีซือเหยาต่างก็มองผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดจ้านคนนั้นกับเฉินลี่ชวนด้วยสีหน้างุนงง ไม่ทันได้จำออกมาว่าเป็นหยางหง

“ลี่ชวน มารบกวนเรื่องดีๆ ของนายรึเปล่า หรือว่าพวกเราจะไปก่อนดี?” จางเทาถามอย่างมีเลศนัย ยังจงใจเหลือบมองผู้หญิงคนนั้นแวบหนึ่ง

“เหอะๆ เรื่องดีอะไรกัน อย่าพูดมั่วสิ หยางหงเพื่อนร่วมห้องของพวกเราน่ะ ยังไง? พวกเธอจำไม่ได้เหรอ?” เฉินลี่ชวนยิ้ม