บทที่ 216: ดอกไม้ไฟที่สุกสกาว

พอพ้นเที่ยงคืนไปแล้ว ตามธรรมเนียมของอำเภอเล็กๆ ทุกบ้านก็จะออกมาจุดประทัดกัน ในตอนนี้ท้องฟ้าถูกแต่งแต้มไปด้วยสีสันที่สวยงามจากดอกไม้ไฟ เสียงเปรี้ยงปร้างดังสนั่นหวั่นไหว ปะปนไปกับเสียงหัวเราะหยอกล้อของเด็กๆ เพื่อนสนิทสามห้าคนออกมาเดินเล่นด้วยกัน โยนประทัดสองสามลูกก็เป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายๆ ในตอนนี้แหละคือช่วงเวลาที่คึกคักที่สุดของอำเภอเล็กๆ แห่งนี้

“ซือเหยา ออกไปเดินเล่นกันไหม? ฉันใกล้จะถึงใต้ตึกบ้านเธอแล้วนะ ขับรถบีเอ็มดับเบิลยูของที่บ้านมา” ชุยจื้อปิงโทรศัพท์หาฉีซือเหยา แน่นอนว่าโทรศัพท์อวยพรตอนเที่ยงคืนสายนั้น เขาก็โทรหาฉีซือเหยา

“ได้สิ งั้นฉันจะชวนจางเทากับหว่านถัง พวกเราออกไปด้วยกันนะ” ฉีซือเหยาอารมณ์ดี หลังจากโทรศัพท์แจ้งทั้งสองคนแล้ว เธอก็รีบลงไปชั้นล่าง ในเมื่อโทรหาเฉินลี่ชวนไม่ติด ก็ไปหาเขาที่บ้านเลยแล้วกัน เป็นการคำนวณแบบนี้ อีกทั้งคนเยอะก็ยิ่งกล้า

พอลงมาถึงชั้นล่าง ชุยจื้อปิงก็ถือถุงดอกไม้ไฟรอฉีซือเหยาอยู่แล้ว เขากะเวลาพอดี พอเห็นเงาของหญิงสาว จอมสตอเบอรี่ก็เริ่มแสดงทันที จุดดอกไม้ไฟที่เรียกว่า “ตึกสามชั้น” มันจะพ่นดอกไม้ไฟออกมาสามรูปแบบที่แตกต่างกัน ชุยจื้อปิงยืนอยู่ข้างๆ สะเก็ดไฟยังกระเด็นมาโดนตัวเขาได้เลย จินตนาการว่าตัวเองคือพระเอกในละครเกาหลี ในตอนนี้คงจะโรแมนติกสุดๆ เลยสินะ

หลังจาก “ชั้นที่หนึ่ง” จบลง ฉีซือเหยาก็เร่งว่า: “พวกเรารีบไปกันเถอะ ไปหาหว่านถังกับจางเทาก่อน”