บทที่ 215: ฟ้าสูงเพียงใดนกยังบินได้

ปีใหม่ในความทรงจำของเฉินลี่ชวน คือห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า มีเพียงเสียงที่น่าเบื่อหน่ายจากโทรทัศน์ โทรทัศน์ทั้งปีก็จะมีแค่ตอนนี้นี่แหละที่จะเปิดสักครั้ง กลายเป็นของประดับไปโดยสิ้นเชิง การแสดงตลกที่พยายามอย่างเต็มที่ แต่กลับรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจเลยแม้แต่น้อย หารสชาติดั้งเดิมไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะเพลงหนานว่างจินเซียวที่คุ้นเคย พิธีกรย้ำแล้วย้ำอีก พูดคำอวยพรปีใหม่ เกรงว่าคงจะลืมไปแล้วว่านี่คือการฉลองปีใหม่? เพราะท้ายที่สุดแล้วนอกตึกก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย ถึงขนาดไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กๆ ด้วยซ้ำ อันที่จริงสำหรับเฉินลี่ชวนแล้ว เทศกาลแห่งการรวมตัวเช่นนี้สำหรับเขาคือการทรมานที่โหดร้าย ทรมานเกินไป

ดังนั้นไม่ว่าทางฝั่งเซี่ยงไฮ้จะยุ่งแค่ไหน เขาก็จะต้องกลับไปยังเมืองเล็กๆ แห่งนี้ให้ได้ อยู่ฉลองปีใหม่ที่ “ห่างหายไปนาน” นี้กับพ่อแม่ สัมผัสถึงความสุขของการที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากัน

“ลี่ชวน รีบออกไปจุดประทัดได้แล้ว พวกเราจะกินข้าวกันแล้วนะ” หลิงหลิงตะโกนมาจากในครัว ผัดไข่อย่างขะมักเขม้น ท่าทางนั้นเหมือนกับว่ายุ่งมากแค่ไหน และเธอก็ทำกับข้าวแค่จานนี้จานเดียว กับข้าวเต็มโต๊ะที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร ล้วนเป็นฝีมือของเถ้าแก่เฉินกับลี่ชวน

“ได้เลยครับ” เฉินลี่ชวนถือไฟแช็กแล้วรีบลงไปชั้นล่าง และเพื่อนบ้านก็เหมือนกับนัดกันไว้ พอไปถึงใต้ตึก เสียงประทัดที่ดังเปรี้ยงปร้างก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย ทุกคนต่างก็เริ่มกินข้าวกันในตอนนี้