บทที่ 214: เสื้อนวมที่ลมเข้า

“ลี่ชวน อยู่ที่เซี่ยงไฮ้ลูกต้องคอยดูแลซือเหยาให้ดีๆ นะ” ระหว่างที่สองครอบครัวกำลังพูดคุยกัน เถ้าแก่เฉินก็ตบไหล่ลูกชาย แล้วพูดอย่างจริงจังประโยคหนึ่ง คิดในใจว่า เจ้าเด็กคนนี้ขอเงินไปตั้งมากมายก็คงจะเอาไปใช้คบหากับฉีซือเหยาแล้ว ลูกสาวบ้านนั้นต้องมีความรู้สึกดีๆ ให้แน่ๆ

“คุณอาเฉินคะ ลี่ชวนเขาดูแลหนูดีมากเลยค่ะ” ฉีซือเหยาเงยหน้าขึ้นมองเฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง พอสายตาสบกัน เธอก็ก้มหน้าลงดึงชายเสื้อ ท่าทางดูเขินอายอย่างยิ่ง และท่าทีเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ของลูกสาว ก็ตกอยู่ในสายตาของฉีหงจื้อ อดไม่ได้ที่จะทำให้ในใจของเขาเกิดความสงสัยขึ้นมา คงจะไม่ได้ชอบเจ้าหนูลี่ชวนเข้าแล้วใช่ไหม?

“พ่อครับ เวลาไม่เช้าแล้ว ซือเหยาพวกเขายังต้องพักผ่อนนะครับ” จากนั้นเฉินลี่ชวนก็กล่าวเตือนหนึ่งประโยค คุยกันมาพอสมควรแล้ว นี่ก็สามทุ่มแล้ว ถ้าอยู่ต่อไปอีกก็จะน่ารำคาญแล้ว และหลังจากที่เฉินลี่ชวนคุยเรื่องของขวัญกับฉีหงจื้อเสร็จ เขาก็เอาแต่ฟังผู้ใหญ่คุยกัน แสดงท่าทีรู้ความอย่างยิ่ง ระหว่างนั้นพอได้ยินคำถามของฉีซือเหยา ก็เพียงแค่ตอบกลับไปตามมารยาท เหมือนกับมีท่าที “เกร็งๆ” อยู่หลายส่วน

“ดูฉันสิ พอคุยขึ้นมาก็หยุดปากไม่ได้เลย ลืมเวลาอยู่เรื่อยเลย หงจื้อ งั้นพวกเรากลับก่อนนะ” เถ้าแก่เฉินลุกขึ้นเตรียมจะไป

“ไม่เป็นไรหรอกน่า อีกตั้งนานกว่าจะนอน” ทว่าฉีซือเหยากลับรีบพูดประโยคนี้ขึ้นมา ทำเอาเถ้าแก่เฉิน, ฉีหงจื้อ และไป๋ชุ่ยอวิ๋นต่างก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข และในบรรยากาศที่สนุกสนานเช่นนี้ ฉีซือเหยาก็มองไปยังเฉินลี่ชวน แต่รอยยิ้มที่เขาฝืนออกมานั้นดูแข็งทื่อมาก ไม่เหมือนกับรอยยิ้มตอนที่อยู่ในรถตอนกลับมาเลยแม้แต่น้อย ลี่ชวนเขาคงจะเกลียดแบบนี้มากสินะ... ฉีซือเหยาอดไม่ได้ที่จะเกิดความกังวลเช่นนี้ขึ้นมา รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลอยแข็งทื่อไปด้วย