บทที่ 213: ศิลปะแห่งการพูด

“เถ้าแก่เฉิน ไม่ใช่ว่าบอกไปแล้วเหรอว่าเด็ดขาดอย่าเอาของมา ยังจะเอาของมาเยอะแยะทำไม? อีกเดี๋ยวเอาไปให้หมดเลยนะ!” ฉีหงจื้อขมวดคิ้วมุ่นตำหนิสองสามประโยค โดยเฉพาะเมื่อเหลือบมองของที่ห่ออยู่ในหนังสือพิมพ์ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกดดันอย่างมาก

สองพ่อลูกเถ้าแก่เฉินก้มหน้ายิ้มแหยๆ วางของไว้ข้างๆ จะ “รู้ความ” เกินไปก็ไม่ได้ คนอื่นบอกไม่ให้เอามา คุณก็จะไม่เอามาเลยเหรอ?

“ใกล้จะปีใหม่แล้ว ไปเยี่ยมเพื่อนพ้องน้องพี่ที่ไหนจะมีเหตุผลให้ไปมือเปล่าล่ะ ที่บ้านเราไม่มีธรรมเนียมแบบนี้นะ” เถ้าแก่เฉินหัวเราะลั่น ท่าทีการปฏิบัติตัวแตกต่างจากความระมัดระวังของสวีเปิ่นเจียงอย่างมาก น้ำเสียงหนักแน่น ก็คือจะยัดเยียดของให้คุณให้ได้

“เฮ้ เหะๆๆๆ...” ฉีหงจื้อตบไหล่ของเถ้าแก่เฉิน หัวเราะอย่างจนใจ เขาเข้าใจนิสัยของเถ้าแก่เฉินดีจริงๆ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่อยากจะคบค้ากับคนประเภทนี้ แต่ในตอนนี้ในใจก็รู้สึกต่อต้านอยู่ไม่น้อย ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินลี่ชวน คงจะพูดให้เคลียร์กันตั้งแต่หน้าประตูแล้ว

“จริงๆ เลย เฮ้อ เร็วเข้า เชิญเข้ามาข้างในก่อน” จากนั้นฉีหงจื้อก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เชิญสองพ่อลูกเถ้าแก่เฉินเข้าบ้าน