บทที่ 212: ด้วยวัยขนาดนี้

กลางคืน เฉินลี่ชวนในที่สุดก็ไล่เจ้าตัวน่ารำคาญสองคนนั้น (เจ้าอ้วนหม่าและจางเทา) ไปได้เสียที เตรียมจะไปมอบของขวัญกับเถ้าแก่เฉิน

ในขณะเดียวกัน สวีเปิ่นเจียงและสวีหว่านถังก็มาถึงบนถนนแล้ว

“หลังปีใหม่บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เฟิงกู่ยังมีโครงการที่จิ้นหยวนอีก โครงสร้างพื้นฐานบางอย่างของหมู่บ้าน ทางฝั่งพ่อสามารถเข้าไปประมูลได้ คุณอาฉีของลูกช่วยแนะนำให้แล้ว และขอเพียงแค่มีความสัมพันธ์ของเขาอยู่ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้เงินคืน หว่านถัง คุณอาฉีของลูกช่วยพวกเราขนาดนี้ ก็เพราะความสัมพันธ์ของลูกกับเหยาเหยา พวกลูกสองคนโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก ต้องรักษาความสัมพันธ์กับเหยาเหยาให้ดีนะ ยิ่งต้องทะนุถนอมมิตรภาพครั้งนี้...” ตลอดทาง สวีเปิ่นเจียงเอาแต่พูดเรื่องธุรกิจ และการที่จงใจพูดถึงความสัมพันธ์กับฉีซือเหยานั้น ก็เพื่อให้ลูกสาวใส่ใจอย่างจริงจัง เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำให้สวีหว่านถังรู้สึกกดดันต่อมิตรภาพครั้งนี้ มันได้เปลี่ยนไปแล้ว เริ่มที่จะกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยและเปราะบาง

จะเป็นเพราะเรื่องๆ หนึ่ง แล้วเกิดความขัดแย้งกับฉีซือเหยาขึ้นมา และเพราะเหตุนี้ก็จะต้องยอมทำตามความต้องการของเธอ สวีหว่านถังกำลังพิจารณาเรื่องเหล่านี้ แต่เมื่อมีความสัมพันธ์ทางผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง มิตรภาพใดๆ ก็จะค่อยๆ กลายเป็นแบบนี้ไป ผู้ที่ได้รับผลประโยชน์จะพยายามหาวิธีการทุกอย่างเพื่อเอาใจ ทุกคนต่างก็เป็นเช่นนี้ ไม่มีใครหนีพ้น ธรรมชาติของมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้

“หนูเข้าใจแล้วค่ะ” สวีหว่านถังรับคำหนักแน่น