บทที่ 211: ผู้เป็นที่รักมักไม่เคยกลัวเกรง

“ลี่ชวน นี่เพื่อนของลูกทั้งหมดเลยใช่ไหม? เร็วๆ ขึ้นไปนั่งข้างบนกัน ที่บ้านมีลูกอมนมยี่ห้อโอวโอวกับต้าไป่ทู่ ขึ้นไปกินได้ตามสบายเลย” จากนั้นเถ้าแก่เฉินก็ทักทายพวกฉีซือเหยาอย่างกระตือรือร้น น้ำเสียงเปิดเผย แต่ไม่ว่าใครก็ตามที่มาบ้าน ก็จะได้รับการต้อนรับแบบนี้เหมือนกัน

สวีหว่านถังเงยหน้าขึ้นมองคุณอาเฉิน เผยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความขอบคุณ ในตอนนี้เธอรู้สึกว่าคุณอาที่ปกติแล้วพูดจาเสียงดังโหวกเหวกคนนี้ ช่างใจดีอย่างยิ่ง เรื่องของที่บ้าน สวีเปิ่นเจียงได้เล่าให้เธอฟังแล้ว สองพ่อลูกคุยกันจนดึกเมื่อคืน ตอนที่ถูกทวงหนี้ ก็เป็นบ้านของเถ้าแก่เฉินที่เอาเงินมาช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ในตอนนั้นญาติพี่น้องต่างก็หลบหน้าไปไกล ที่แท้สายตาที่มีอคติของตัวเองนั่นแหละที่เป็นตัวตลก ในตอนนี้สวีหว่านถังยืนอยู่ข้างๆ คุณอาเฉิน ไม่มีหน้าที่จะพูดอะไรออกมา ได้แต่ยืนอยู่อย่างระมัดระวัง เพราะเมื่อไม่นานมานี้ในฤดูร้อน เรื่องเหล่านั้น ท่าทีของตัวเองในตอนนั้น ยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ แต่ลี่ชวนก็ไม่เคยคิดเล็กคิดน้อย คุณอาเฉินก็เช่นเดียวกัน

“ไม่เป็นไรค่ะคุณอาเฉิน พวกเรามาหาลี่ชวนน่ะค่ะ ไม่ขึ้นไปรบกวนพวกท่านแล้วค่ะ” ฉีซือเหยาโบกมือ รู้ว่าพวกเขากำลังทำความสะอาดกันอยู่ ไม่กล้าที่จะขึ้นไปรบกวน

“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ......” เถ้าแก่เฉินหัวเราะอย่างมีความสุข คิดในใจว่าเงินที่ให้เจ้าลูกชายนั่นไปไม่เสียเปล่าจริงๆ ดูท่าว่าจะคบหากับเจ้าหนูซือเหยานี่ได้ดีมากเลยนะ ถึงกับมาหาถึงที่ ดังนั้นเถ้าแก่เฉินจึงหันไป หยิบเงินสองร้อยหยวนออกมาส่งให้เฉินลี่ชวน

เฉินลี่ชวนมีความทรงจำของกล้ามเนื้ออยู่ ถึงแม้จะเป็นเถ้าแก่ใหญ่ของร้านค้าสองสามแห่งแล้ว ก็ยังคงคว้าเงินนั้นมาไว้ในมือตัวเองก่อนโดยไม่รู้ตัว ท่าทีที่ต่อเนื่องชุดนี้ สองพ่อลูกช่างไหลลื่นไม่มีสะดุด