บทที่ 222: จะพูดกับใครได้

พวกเฉินลี่ชวนต่างลงจากรถ หยางหงเคยไปแสดงในสถานที่หรูหราอยู่บ่อยๆ ดังนั้นสำหรับที่นี่จึงไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ แสดงท่าทีเรียบเฉย จางเทากับหม่าเสี่ยวชาวก็ไม่ใช่ว่ามาครั้งแรก ต่างก็ดูสงบนิ่ง กลับเป็นหลิวเชี่ยนคนท้องถิ่นของจิ้นหยวน ที่ดูประหม่าเป็นพิเศษ มองซ้ายมองขวา ไม่เข้ากับบรรยากาศ

“พี่ชวนครับ ทางนี้” กู้อวี่ยิ้มแล้วทักทาย หลายคนก็เดินเข้าไป หลิวเชี่ยนเดินตามหลังสุด แล้วก็เห็นเพื่อนของจางเทา เปิดท้ายรถเบนซ์คันใหญ่ จากข้างในหยิบกุ้งมังกรตัวใหญ่ออกมา เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

“เดิมทีไม่มีเวลาเตรียมของพวกนี้หรอกครับ พอดีพวกพี่มาสาย ผมก็เลยให้คนเอามาส่งให้” กู้อวี่อธิบาย เขาส่งอาหารทะเลบางส่วนให้พนักงานเสิร์ฟ

“เสี่ยวอวี่ นายช่างใส่ใจจริงๆ” เฉินลี่ชวนตบไหล่ของกูอวี่ กล่าวขอบคุณซ้ำๆ

“พี่ชวนครับ อย่าเกรงใจกับผมเลยจริงๆ อีกอย่างอาหารทะเลพวกนี้ก็เป็นของที่คนอื่นส่งมาให้ ที่บ้านยังมีอีกกองใหญ่เลย กินกันไม่หมด” กู้อวี่กล่าว จากนั้นก็มองไปยังพวกหม่าเสี่ยวชาว พยักหน้าทักทาย แต่กลับหยุดสายตาที่บนตัวของหยางหงนานขึ้นหลายวินาที แน่นอนว่ากู้อวี่ย่อมไม่มีความคิดอื่นใด เพียงแค่เห็นสาวสวย ผู้ชายธรรมดาก็ย่อมจะส่งสายตาชื่นชมไปเป็นธรรมดา และตอนที่หลิวเชี่ยนสบตากับกูอวี่ เธอก็พยักหน้ายิ้มตอบอย่างเอาใจใส่ ถึงแม้ว่าเขาจะเพียงแค่เหลือบมองเธอแวบเดียวก็ตาม