บทที่ 229: การปรับเปลี่ยนบุคลากร

บนถนนการค้าของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้าแห่งนี้ ร้านที่คึกคักขึ้นมาก่อนใครเพื่อนก็คือร้านหม้อไฟแล้ว ก็เหมือนกับที่หลี่ฉวนยืนยันนั่นแหละ พนักงานทุกคนไม่มีขาดไปแม้แต่คนเดียว กลับมารายงานตัวครบทุกคน เรื่องนี้ทำเอาจอมเจ้าเล่ห์เฉินดีใจจะแย่แล้ว ตอนที่เรียกหัวหน้าพ่อครัวหลิวเซิ่งผิง, ผู้จัดการหลี่มาประชุมเล็กๆ ก็ทำสีหน้าจริงจัง จงใจสร้างสถานการณ์ที่ตึงเครียด แล้วพูดกับทั้งสองคนว่า: “รู้ไหมว่าทำไมถึงต้องให้พวกคุณไปบริหารสาขาสาม?”

เมื่อเห็นท่าทีแบบนี้ของเถ้าแก่เฉิน ทั้งสองคนก็พลอยจริงจังขึ้นมาทันที รีบก้มหน้าลง ก็มีสีหน้าประหม่าเช่นกัน พูดออกมาพร้อมกันว่า: “เถ้าแก่เฉินครับ ทำไมเหรอครับ?”

“ปริมาณคนสัญจรที่ไทม์สแควร์ก็เห็นๆ กันอยู่แล้ว ต่อให้ความสามารถจะธรรมดา ธุรกิจก็ไม่เลวแน่นอน” น้ำเสียงของเฉินลี่ชวนต่ำลง จ้องมองใบหน้าของคนทั้งสอง จากนั้นก็ค่อยๆ กล่าวว่า: “พวกคุณเป็นพนักงานรุ่นบุกเบิกกลุ่มแรก ช่วงเวลาทำเงิน ย่อมต้องยัดใส่กระเป๋าให้พวกคุณอยู่แล้ว” คำพูดที่ “ออกมาจากใจจริง” ประโยคนี้ ทำเอาผู้จัดการหลี่และหัวหน้าพ่อครัวหลิวซาบซึ้งจนดื่มรวดเดียวสามแก้ว อันที่จริงคำพูดนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะพูดอย่างไร

ที่เหนื่อยที่สุด ลำบากที่สุด ก็คือร้านที่ไทม์สแควร์นั่นแหละ จอมเจ้าเล่ห์เฉินไม่วางใจให้ผู้จัดการร้านคนใหม่ไปบริหารหรอก ต้องให้พวกเขาสองคนไป ตอนนี้พอมาพูดแบบนี้ ก็เป็นการซื้อใจคน สถานการณ์ในร้านตอนนี้ พนักงานเสิร์ฟมีมากกว่าลูกค้าเสียอีก ผู้จัดการหลี่ให้เวลาพนักงานปรับตัวสองสามวัน ยืดไปจนถึงเช้าวันที่สิบเอ็ดตามปฏิทินจันทรคติ ถึงได้เริ่มประชุม พนักงานทุกคนต่างก็ตื่นเต้น และคาดหวัง พวกเขาทุกคนรู้ดีว่า จะมีการแต่งตั้งผู้จัดการร้านคนใหม่แล้ว

เถ้าแก่เฉินแน่นอนว่าก็เข้าร่วมด้วย แต่การประชุมในรูปแบบนี้ ควรจะจัดในสถานที่อย่างสำนักงานจะดีที่สุด ดูเป็นทางการ ตอนนี้ที่อยู่ในร้านอาหาร ก็มีความ “เรียบง่าย” อยู่หลายส่วน