บทที่ 230: ความไม่พอใจต่อเขา

สองสามวันนี้ ร้านปลาย่างและร้านอาหารเซียงไห่ยังไม่เปิดทำการ ต่างก็คำนวณกันอย่างละเอียดถี่ถ้วน พนักงานพอกลับมา ก็จะต้องเริ่มนับเงินเดือนแล้ว รอเปิดทำการอีกทีในช่วงสองสามวันก่อนที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าจะเปิดเทอมก็ยังไม่สาย

จ้าวม่าวซู่และอู่จงก็ว่างลง ตั้งใจจะไปหาเพอแก่เฉินนั่งคุยด้วย พอมาถึงหน้าร้านหม้อไฟ ก็พบว่าพวกเขากำลังประชุมกันอยู่ ทั้งสองคนเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วก็จากไปอย่างรู้ความ

“เถ้าแก่อู่ พนักงานของต้าเจียงเลากลับมากันหมดแล้วเหรอ? เมื่อกี้เห็นคนเยอะมากเลยนะ นายว่าเป็นพนักงานใหม่หรือพนักงานเก่าล่ะ?” จ้าวม่าวซู่ถามไปพลางเดินไปพลาง สีหน้าดูหนักอึ้ง ธุรกิจนี้พอไม่ได้เข้าร่วมแล้ว ก็ได้แต่หวังว่าธุรกิจของเฉินลี่ชวนจะไม่ดี ธรรมชาติของมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ อย่างเช่นหุ้น พอขายหุ้นตัวหนึ่งไปแล้ว พบว่ามันกลับขึ้นมาอีก ความรู้สึกนั้นแย่ยิ่งกว่ากินแมลงวันเข้าไปเสียอีก

“ต้องเป็นพนักงานใหม่สิ การหมุนเวียนของบุคลากรในวงการของเราสูงขนาดนี้ จะเป็นพนักงานเก่าทั้งหมดได้อย่างไร นั่นมีตั้งสามสิบคนเลยไม่ใช่เหรอ?” อู่จงส่ายหน้า ในใจอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ เถ้าแก่จ้าวทำไมถึงถามคำถามที่ไร้เดียงสาขนาดนี้

“เสี่ยวหงที่ร้านฉันน่ะ ทำงานดีมาก ขยันขันแข็ง ก่อนปีใหม่กลัวว่าเธอจะไป ยังให้ซองแดงไปหนึ่งร้อยเลย ผลคือโทรศัพท์ก็ไม่รับแล้ว พอเปิดร้านก็ต้องรับสมัครคนใหม่อีก นายบอกสิว่าที่ร้านของเฉินลี่ชวนจะเป็นพนักงานเก่าทั้งหมดได้อย่างไร?” อู่จงกล่าวเสริม