บทที่ 231: อยากจะไปเห็นโลกของพวกเขา

การบริหารจัดการของร้านต้าเจียงเลาสาขาหนึ่งตอนนี้ หลี่ฉวนได้ปล่อยมือไม่ยุ่งเกี่ยวโดยสิ้นเชิงแล้ว หลักๆ คือคอยสนับสนุนหยวนเฟยลี่ ฝ่ายหลังพอเปลี่ยนจากชุดเครื่องแบบพนักงานเสิร์ฟมาเป็นชุดสูทแล้ว บุคลิกก็เปลี่ยนไปทันที ถึงแม้ว่าในการจัดการปัญหาบางอย่าง ประสบการณ์ของหยวนเฟยลี่จะยังไม่เพียงพอ แต่การดำเนินงานโดยรวมของสาขาหนึ่งก็ไม่มีปัญหาใดๆ

หลังจากนี้หลี่ฉวนกับหลิวเซิ่งผิงจะไปที่ร้านสาขาสามที่ไทม์สแควร์ จุดประสงค์คือเพื่อสร้างชื่อเสียงของแบรนด์ที่นั่น อย่างน้อยต้องทำให้ต้าเจียงเลาสามารถยืนหยัดในเซี่ยงไฮ้ได้อย่างมั่นคง การพัฒนาของไห่ตี้เลายังไม่ได้ขยายมาถึงเซี่ยงไฮ้ พอมีอิทธิพลของแบรนด์ในระดับหนึ่งแล้ว ตอนที่ระดมทุนถึงจะมีสิทธิ์มีเสียง

ปัญหาสำคัญคือสาขาสองที่มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ ผู้จัดการร้านคนใหม่ต้องใช้เวลาปรับตัว และตอนนี้กิจการก็ใหญ่โตขึ้นแล้ว จะเลือกปฏิบัติไม่ได้ ถ้ามีแค่ที่นั่นที่มีรางวัลเงินสด ก็จะไม่เหมาะสมแล้ว หลังจากนี้ต้องใส่ใจกับสาขาสองที่มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ให้มากขึ้นแล้ว

คิดถึงปัญหาเหล่านี้ เฉินลี่ชวนก็ขับรถอู่หลิง จากไทม์สแควร์กลับมายังฝั่งมหาวิทยาลัยการเงินและการค้า เพื่อไปหาผู้จัดการหลี่ ในตอนนี้เป็นช่วงเที่ยงพอดี ในร้านถึงกับมีลูกค้านั่งอยู่ครึ่งหนึ่ง ธุรกิจค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้น และยังเหลือเวลาอีกสี่ห้าวันกว่าที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าจะเปิดเทอม

หลี่ฉวนกับเฉินลี่ชวนนั่งอยู่ที่โต๊ะเล็กข้างประตู พูดคุยกัน ขอเพียงแค่ในร้านไม่ใช่สถานการณ์ที่คนแน่นขนัด โต๊ะตัวนี้ก็มักจะว่างอยู่เสมอ พอเห็นเถ้าแก่เฉินมา หยวนเฟยลี่ก็รีบเดินเข้าไปรินชา แล้วตอนที่กลับไป ก็ถือโอกาสเช็ดเศษอาหารบนโต๊ะของลูกค้าข้างๆ ลงบนกระดาษทิชชู แล้วนำไปทิ้งด้วย