บทที่ 235: ซาบซึ้งใจฟ้าดิน

พอพ้นวันที่สิบห้าไปแล้ว ปีใหม่ปีนี้ก็ถือว่าจบลงโดยสมบูรณ์ ผู้คนรีบเร่งจากบ้านไป ก็มักจะมีคนที่ลืมหยิบ “ที่ชาร์จอเนกประสงค์” ไปด้วยเสมอ เพลง “ไจ้ทาเซียง (อยู่ต่างแดน)” หนึ่งเพลงในเครื่องเล่น MP3 จะต้องสามารถสัมผัสส่วนที่เปราะบางที่สุดของอารมณ์ได้อย่างแน่นอน “ฉันอยากจะกลับบ้านเกิดเหลือเกิน กลับไปอยู่ข้างกายเธออีกครั้ง มองดูความอ่อนโยนและจิตใจดีของเธอ มาปลอบประโลมบาดแผลในใจของฉัน...”

เพื่อที่จะให้ทันรถไฟเที่ยวเที่ยงนั้น สองสามีภรรยาฉีหงจื้อและไป๋ชุ่ยอวิ๋น ตอนตีห้า ก็ลากลูกสาวสองคนฉีซือเหยาและสวีหว่านถังมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงของมณฑล (แน่นอนว่าผู้ที่ร่วมเดินทางไปด้วยยังมีจอมสตอเบอรี่ชุย) ตลอดทางเดินทางค่อนข้างราบรื่น ทางหลวงแผ่นดินช่วงนั้นแทบจะไม่มีรถเลย แต่พอถึงตอนเก้าโมง ก็จะรถติดมากแล้ว

ประมาณสิบโมงเช้า คณะก็มาถึงจิ้นหยวน จอดรถที่บริษัทของฉีหงจื้อ แล้วก็นั่งแท็กซี่ไปที่สถานีรถไฟก่อน หลังจากนั้นก็กินอะไรรองท้องง่ายๆ กลัวว่าจะพลาดรถ ตลอดทางมานี้ ก็เป็นโอกาสให้ชุยจื้อปิงได้แสดงฝีมือ พยายามสร้างภาพลักษณ์ของตัวเองให้ดูเป็นคนรู้ความและสุขุม อยากจะทิ้งความประทับใจที่ดีไว้ให้ฉีหงจื้อและไป๋ชุ่ยอวิ๋น

ส่วนเรื่องที่บ้านของชุยจื้อปิงนั้น ในที่สุดฉีซือเหยาก็ได้พูดกับพ่อของเธอไปบ้างแล้ว เมื่อพิจารณาถึงความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมรุ่น ถึงแม้ฉีหงจื้อจะไม่ได้ตกลงที่จะทานข้าวกับพวกเขา แต่ก็ได้โทรศัพท์ไปด้วยตัวเอง แน่นอนว่าเป็นน้ำเสียงที่ปฏิเสธ อธิบายถึงความยากลำบากของโครงการที่อยู่ใต้บังคับบัญชา แต่ถ้ามีโอกาส ก็จะพิจารณาความร่วมมืออย่างแน่นอน เรื่องนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวชุยตื่นเต้นแล้ว สภาพแวดล้อมของตลาดในปัจจุบัน แค่ให้โครงการเล็กๆ มาสักโครงการหนึ่ง นั่นจะไม่ทำเงินสักสามถึงห้าแสนเหรอ? กำลังเป็นช่วงที่ราคาบ้านพุ่งสูงขึ้น ยิ่งมีคำกล่าวที่ว่า “ร้านเดียวเลี้ยงสามรุ่น” ดังนั้นชุยจื้อปิงจึงยิ่งพยายามที่จะกระชับความสัมพันธ์กับฉีซือเหยาให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น อยากจะเกาะคอนเนคชั่นนี้ให้ได้จริงๆ

“เหยาเหยา ชาแดงให้เธอ ฉันเปิดฝาขวดให้แล้วนะ” ในห้องพักผู้โดยสาร ชุยจื้อปิงยื่นเครื่องดื่มให้ฉีซือเหยา คำพูดที่พูดออกมาก็คลุมเครืออย่างยิ่ง คำเรียกก็เปลี่ยนเป็น “เหยาเหยา” แล้ว นอกจากพ่อฉี, แม่ฉีแล้ว ก็มีเพียงสวีหว่านถังคนเดียวที่เรียกเธอแบบนี้