บทที่ 246: แค่เคยจูงมือก็ถือว่าเป็นความรัก

ฉีซือเหยามองเฉินลี่ชวนอย่างน่าสงสาร ขอบตาค่อยๆ แดงก่ำขึ้นมา อันที่จริงตอนที่เฉินลี่ชวนถามคำถามชุดนี้ออกมา ในใจของเธอไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย ลี่ชวนในใจมีความน้อยใจถึงจะเป็นเรื่องปกติ

“ลี่ชวน ไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ ฉัน... กับหลิวเหว่ยเหว่ย... อันที่จริงไม่ได้ทำอะไรกันเลยสักอย่าง แค่เคยจูงมือกัน...” ฉีซือเหยาอธิบายอย่างระมัดระวัง การที่เธอกล้าพูดคำพูดชุดนี้ออกมาต่อหน้าพ่อแม่ ก็รวบรวมความกล้ามาอย่างเต็มที่แล้ว เป็นเพราะใส่ใจความรู้สึกของเฉินลี่ชวนมากเกินไป

“เคยจูงมือกันแล้วเหรอ...” ทว่าการแสดงออกของเฉินลี่ชวน กลับคร่ำครวญอย่างเจ็บปวด สายตาเลื่อนลอย จากนั้นก็ถอนหายใจยาว การจัดการแสดงออกทางสีหน้าเล็กๆ น้อยๆ ที่ต่อเนื่องชุดนี้ แสดงให้เห็นถึงผู้ชายที่รักจริงฝังใจและสิ้นหวังออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ! จอมเจ้าเล่ห์ในตอนนี้เพียงแค่อยากจะแสดงจุดยืน ถอนตัวออกมา ยังจะไม่ยอมให้สองสามีภรรยาฉีหงจื้อและไป๋ชุ่ยอวิ๋น มีความคิดเห็นต่อตัวเองอีกด้วย ข้อแม้คือลูกสาวของพวกท่านทำร้ายฉันเองนะ ฮือๆๆ...

“ซือเหยา ฉันอาจจะไม่สามารถเป็นอิสระเสรีเหมือนเธอได้ ในสายตาของฉัน แค่เคยจูงมือก็ถือว่าเป็นความรัก!” เฉินลี่ชวนเอ่ยปากอย่างยากลำบาก ก้มหน้าลง ประโยคง่ายๆ ประโยคนี้ พูดออกมาได้น่าสงสารขนาดนี้ ยิ่งทำให้ทั้งหัวใจของฉีซือเหยาบีบรัดไปด้วยกัน คิดในใจว่า เขาสนใจจริงๆ ด้วย เดิมทีทำร้ายเขาไปลึกซึ้งเกินไป!

แต่ในใจของจอมเจ้าเล่ห์นั้น ปลายนิ้วเท้าอึดอัดจนแทบจะขุดออกมาเป็นสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นได้แล้ว และประโยคนั้นก็เกือบจะร้องตามออกมา “เสียงเปียโนในห้องเรียนนั้น ติ๊งต่องๆ เหมือนเสียงสารภาพรักของฉัน ท่าทีก็แผ่วเบามาโดยตลอด แผ่นหลังของเธอที่ยิ้มแย้มในชั้นเรียน นั่นคือความทรงจำทั้งหมดสามปีของฉัน...” จอมเจ้าเล่ห์แสดงความรู้สึกอย่างลึกซึ้ง นำเนื้อเพลงมาใช้ เพราะท้ายที่สุดแล้วเพลง “ที่รักนั่นไม่ใช่ความรัก” ของพี่ชายคนโตแห่งเฉาหยางนั่น ก็เป็นเพลงโปรดของเขาเช่นกัน