บทที่ 247: หอพักนักศึกษาหญิง

กว่าจะปิดฉากจากการแสดงที่น่าอึดอัดเมื่อครู่ได้ ในตอนนี้ยัยสวีก็ยังคงเช็ดน้ำตาอย่างน่ารำคาญ แถมยังยืนอยู่หน้าประตูร้านอีก เมื่อกี้ตอนที่เฉินลี่ชวนพูดคำพูดที่ “ไร้เดียงสา” เหล่านั้น ก็โดนสายตาประหลาดใจจากคนไม่น้อยแล้ว และจนถึงตอนนี้ บนแขนของเฉินลี่ชวนก็ยังมีขนลุกอยู่เลย ไม่เคยรู้สึกอึดอัดขนาดนี้มาก่อน

“มา ยัยสวี มายืนข้างๆ นี่ อย่าไปกระทบธุรกิจของร้านเขา ธุรกิจเล็กๆ ก็ลำบากนะ” เฉินลี่ชวนดึงยัยสวีมาข้างๆ ยังส่งกระดาษทิชชูให้อย่างเอาใจใส่ ชุยจื้อปิงก็เดินตามมาด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

“ลี่ชวน.......นาย อารมณ์เปลี่ยนเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” ยัยสวีถือกระดาษทิชชู ถามด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น เมื่อครู่นี้ ตอนที่เฉินลี่ชวนพูดถึง “ความน้อยใจ” สวีหว่านถังก็สงสารเขามากจริงๆ ถึงขนาดที่สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกสิ้นหวังของเขาในตอนนั้น

แต่ว่า ตอนนี้ พริบตาเดียว ลี่ชวนเขา ดูผ่อนคลายอย่างยิ่ง ถึงกับมีความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก นั่งยองๆ อยู่บนขั้นบันได หัวเราะคุยเล่นกับชุยจื้อปิงแล้ว

“แกเลิกทำตัวเจ้าเล่ห์ได้แล้ว ไฟแช็กนี่ไม่ใช่ของร้านฉันเหรอ? หยิบไปตั้งเยอะ เจ้าเด็กนี่จะใช้หมดรึไง? รีบส่งมาเลย!” ตอนที่เฉินลี่ชวนหยิบไฟแช็ก ก็ถือโอกาสคว้าบุหรี่หัวจื่อซองหนึ่งในกระเป๋าของชุยจื้อปิงมาไว้ในมือด้วย