บทที่ 248: ปัญหา

หลังจากทักทายแล้ว เฉินลี่ชวนก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศในหอพักไม่ปกติ และผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เหลียงหรูหรูคนนั้น ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้า ในขณะเดียวกันก็เหลือบมองมาทางเขาแวบหนึ่ง ผู้ชายคนนี้คือใครกันนะ? จะไม่ใช่ผู้จัดการห้องอาหารของร้านปลาย่างคนนั้นใช่ไหม? ในใจของเฉินลี่ชวนประหลาดใจ พอมีความคิดคาดเดานี้แล้ว ก็ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าเหมือน

แต่เฉินลี่ชวนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาย้ายกระเป๋าเดินทางของยัยสวี วางไว้บนตู้ ทันใดนั้นข้างหลังก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

“นายตามฉันมาตลอดทำไมกัน!” เหลียงหรูหรูตะโกนออกมาสุดเสียงจากลำคอ ภาพลักษณ์ของเธอ เป็นประเภทที่อ่อนโยนมาโดยตลอด ไม่ใช่คนที่จะพูดเสียงดัง ถึงแม้ตอนนี้ในห้องเรียนชื่อเสียงจะไม่ดี แต่นิสัยของเธอก็เป็นเช่นนี้ แต่ภาพลักษณ์ในตอนนี้ เป็นครั้งแรกที่หลายคนในหอพักได้เห็น ฉินอีติงก็โผล่หัวออกมาอีกครั้ง มองอย่างขี้ขลาด แต่เพราะเหตุผลที่หัวหน้าห้องมาแล้ว ในใจก็มีความกล้าขึ้นมาหลายส่วน

“เธอคนนี้นี่ทำไมเป็นแบบนี้ ใครให้นายเข้ามาในหอพักของพวกเรา” ฉินอีติงพึมพำเสียงเบา ทว่าผู้จัดการห้องอาหารคนเดิมคนนั้น ก็หันมาถลึงตาใส่เธอทันที ท่าทีเหมือนจะกินคน

“เธอมีปัญญาพูดกับฉันอีกรอบสิ!” เกาหลินหรงเบิกตากว้าง เดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทำเอาฉินอีติงรีบหดตัวกลับไป ยังมองเฉินลี่ชวนอย่างใจหายแวบหนึ่ง