บทที่ 252: เหลือเชื่อเกินไปแล้ว

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยการตำหนิของผังหลงเจิ้ง ถึงแม้จะมุ่งเป้าไปที่เฉินลี่ชวน หลี่ชุนฉินก็ยังอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างลำบากใจ เขารู้ดีว่าคำพูดนี้พูดให้เขาฟัง ตอนที่เปิดร้านนี้ เป็นหลี่ชุนฉินที่ช่วยหาเส้นสาย โดยบอกว่าเป็นญาติของตัวเอง ดังนั้นฝ่ายประชาสัมพันธ์ถึงได้โฆษณาให้ร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้ขนาดนั้น รวมถึงการประชาสัมพันธ์ทางวิทยุด้วย ผังหลงเจิ้งจึงทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งมาโดยตลอด

แต่ว่านักศึกษาที่ต่อคิวนั้นเยอะเกินไป แม้แต่เจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตก็ยังมีความคับข้องใจ ผังหลงเจิ้งจำเป็นต้องหารือเรื่องเวลาทำการ เขารู้ว่าอินจ้าวเลี่ยงไม่ใช่คนตัดสินใจ และก็ไม่สะดวกที่จะไปสร้างความลำบากให้หลี่ชุนฉิน ดังนั้นจึงไปให้คนสอบถาม กลับพบว่าที่แท้เป็นเฉินลี่ชวนที่เปิด! สรุปว่าอาจารย์กับลูกศิษย์สองคนนี้มาหลอกฉัน ดังนั้นจึงเกิดฉากที่ผังหลงเจิ้งโกรธจัดเมื่อครู่นี้ขึ้น

“ผู้รับผิดชอบร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้คือเธอเหรอ?” พอเห็นเฉินลี่ชวนค่อยๆ เดินมา ผังหลงเจิ้งก็เน้นย้ำอีกครั้ง ในตอนนี้เพื่อนนักศึกษาทุกคนในห้อง ต่างก็จ้องมองเฉินลี่ชวนด้วยสายตาที่ตกตะลึงอย่างยิ่ง โดยเฉพาะหลินซานซาน ปากที่อ้าอยู่ก็ลืมที่จะหุบ ร่างกายเอนไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว เหลียงหรูหรูเบิกตาดวงตางามคู่นั้นกว้าง ภายใต้เครื่องหน้าที่ประณีต มุมปากก็กระตุกเบาๆ

สีหน้าของเซินอีหมิง ยิ่งดูเหมือนคนเหม่อลอย ยอมรับไม่ได้ในชั่วขณะ ไม่กล้าที่จะเชื่อคำพูดเมื่อครู่เลย สถานการณ์อะไรกัน? ร้านชานมที่โด่งดังขนาดนี้ของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้า หรือว่าจะเป็นร้านที่หัวหน้าห้องเปิดอีกแล้ว? ร้านหม้อไฟก็เหลือเชื่อพอแล้ว ยังจะมาอีกเหรอ?

อู๋หลาง, เหลียงจิ่งซาน, กู้อวี่สองสามคน ก็จ้องเขม็งไปที่เฉินลี่ชวนเช่นกัน ความรู้สึกแบบนี้ ก็เหมือนกับของที่เจ๋งสุดๆ ชิ้นหนึ่ง ทุกคนต่างก็ชมเชยกันยกใหญ่ แต่สุดท้ายกลับพบว่า นี่เป็นสิ่งที่เพื่อนของตัวเองทำขึ้นมา ที่สำคัญคือการอวดแบบเงียบๆ นี่แหละที่ร้ายแรงที่สุด! ถ้าหากเฉินลี่ชวนเริ่มโฆษณาอย่างเอิกเกริกตั้งแต่แรก ผู้คนถึงแม้จะทึ่ง แต่ก็จะไม่ตกใจขนาดนี้ ถึงขั้นที่ไม่อยากจะเชื่อ!