บทที่ 251: บอกแต่แรกสิว่าร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้เป็นร้านที่นายเปิด

วันแรกของการเปิดเทอม บนเวทีหน้าห้อง หลี่ชุนฉินก็บ่นพึมพำตามปกติ เน้นย้ำข้อควรระวังต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เรียกเครื่องใช้ไฟฟ้าชนิดหนึ่งว่า “ร้อนเร็ว” (เครื่องทำน้ำร้อนแบบจุ่ม) ยกตัวอย่างเรื่องอันตรายต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้น นักศึกษาข้างล่างง่วงเหงาหาวนอน ไม่มีใครใส่ใจเลย ที่ควรจะใช้ก็ยังคงใช้ต่อไป นอนฟุบกันเป็นแถว มีเพียงหัวหน้าห้องที่อยู่แถวหลัง ที่ยืดหลังตรง ตั้งใจฟังอย่างมีสมาธิ คอยจดบันทึกเป็นระยะๆ

แต่เพื่อนนักศึกษาก็ชินกับความตั้งอกตั้งใจของหัวหน้าห้องแล้ว และก็ไม่ได้รังเกียจเลยแม้แต่น้อย ยังมีคนที่ช่วยพูดแทนเขาอีกด้วย “เป็นอะไรไป คนเป็นหัวหน้าห้องก็มีนิสัยจริงจังแบบนี้แหละ ไปขวางทางอะไรพวกแกด้วยเหรอ?”

“ใช่ๆ!”

“ใครจะมีความรับผิดชอบเท่าหัวหน้าห้องของพวกเรา” และอื่นๆ อีกมากมาย คำพูดที่ “ลำเอียง” ถึงขนาดที่ว่าในระดับหนึ่ง ความน่าเชื่อถือในใจของเพื่อนนักศึกษา หัวหน้าห้องนั้นสูงกว่าหลี่ชุนฉินเสียอีก เพราะท้ายที่สุดแล้วนิสัยของอาจารย์ที่ปรึกษา ก็เป็นกันเองเกินไป ไม่มีบารมีเท่าไหร่ โดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์รุมอัดไอ้โรคจิตเมื่อสองสามวันก่อน ก็ยิ่งทำให้ห้องสองมีความสามัคคีกันมากขึ้น

คาบเรียนย่อยครึ่งหลัง หลี่ชุนฉินก็ไม่ได้เตรียมจะสอนอะไร ปล่อยให้นักศึกษาปรับสภาพจิตใจก่อน เขานั่งจิบชาทำสไลด์สอนอยู่บนเวที นักศึกษาข้างล่างก็คุยกันเสียงจอแจ เขาก็ไม่ได้ไปจัดการ ปกติจะตายไปนี่นา ก็ไม่ได้เรียนหนังสือ ไม่คุยกันจะให้ทำอะไร? นั่งสมาธิเหรอ? หลี่ชุนฉินมองเรื่องนี้อย่างเปิดกว้าง เพราะท้ายที่สุดแล้วก็เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาหนุ่ม วิธีคิดก็คล้ายๆ กับนักศึกษา