บทที่ 264: บ้าคลั่งเกินไป

ที่มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ ชุยจื้อปิงกับฉีซือเหยานัดเจอกันตอนบ่าย ผลคือฝ่ายแรกตอนเที่ยงก็รีบไปแล้ว คิดจะทานมื้อเที่ยงด้วยกัน

“เหยาเหยา ฉันถึงหน้าประตูโรงเรียนพวกเธอแล้วนะ” ชุยจื้อปิงสวมชุดกีฬาไนกี้ที่ซื้อมาใหม่ ยืนอยู่ที่ประตูมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ โทรศัพท์อยู่ พอได้ยินฉีซือเหยารับสายแล้ว ก็รีบพูดอย่างร้อนรนทันที ในตอนนี้ เป็นช่วงที่ร้านสาขาสามของต้าเจียงเลาเฟื่องฟูที่สุด

“หา? นายมาถึงแล้วเหรอ พวกเราไม่ได้นัดกันตอนบ่ายเหรอ” ฉีซือเหยาทำหน้าลำบากใจ พอเห็นฉินผิงถือกล่องข้าวเดินมาแล้ว “หรือว่านายจะกินอะไรเองก่อน เดี๋ยวฉันค่อยไปหานะ”

“ไปด้วยกันไม่ได้เหรอ? ตอนนี้เธอทำอะไรอยู่? เคเอฟซีเพิ่งจะออกไอศกรีมรสใหม่มานะ แบบใส่กล่องด้วย ได้ยินมาว่าอร่อยสุดๆ เลย” ชุยจื้อปิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวัง และในตอนนี้อาหารจานด่วนอย่างเคเอฟซี สำหรับนักศึกษาแล้ว ก็คือการบริโภคระดับสูงอย่างไม่ต้องสงสัย คู่รักไปเดทกันที่นั่น ก็คือคำจำกัดความของความโรแมนติกอย่างแน่นอน

“ฉันกับเพื่อนร่วมห้องกินกันอยู่แล้วน่ะ จื้อปิง เดี๋ยวพวกเราค่อยเจอกันนะ” ฉีซือเหยาวางสายอย่างร้อนรน น้ำเสียงและคำพูดที่ห่วงใยเช่นนี้ของชุยจื้อปิง สร้างแรงกดดันให้เธออย่างมาก