บทที่ 265: จับปลาสองมือ

นับตั้งแต่ที่จอมเจ้าเล่ห์เฉินไปก่อเรื่องที่มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ครั้งนั้นแล้ว โอกาสที่จะเกาะเศรษฐีนีของหลิวเหว่ยเหว่ยก็พังทลายลงโดยสิ้นเชิง ฝ่ายนั้นไม่ติดต่อเขาอีกแล้ว ไม่ได้เอาเรื่องเสื่อมเสียไปแฉ ก็ถือว่าฝ่ายหญิงใจกว้างมากแล้ว ประโยชน์เพียงอย่างเดียวที่หลิวเหว่ยเหว่ยได้มาจากแฟนคนนั้น โทรศัพท์มือถือหนึ่งเครื่อง ก็ถูกเจ้าคนสารเลวนั่นเฉินลี่ชวนเอาไปแล้ว

และเรื่องที่เขาเลิกกับฉีซือเหยา หลังจากที่ลือกันในกลุ่มแชทของห้องเรียนเก่าแล้ว หลิวเหว่ยเหว่ยก็เลยออกจากกลุ่มโดยตรง บอกลากับอดีตไป พอมาถึงเซี่ยงไฮ้แล้ว ก็ได้ประจักษ์แล้วว่าอะไรที่เรียกว่าคนรวยที่แท้จริง ฉีหงจื้อจะนับเป็นอะไรได้ ก็แค่ผู้นำเล็กๆ ในที่ที่ยากจน ขับรถก็ยังเป็นรถยนต์ผลิตในประเทศมือสองเก่าๆ คันหนึ่ง เลิกก็เลิกไปแล้ว นี่มีอะไรกัน? ตอนนี้หัวใจของหลิวเหว่ยเหว่ยสูงมาก มองการณ์ไกล ตัวเองก็ขยันขันแข็งอย่างยิ่ง เชื่อว่าจะต้องเจอคนที่ดีกว่านี้ได้ สามารถช่วยตัวเองได้! แน่นอนว่า หลิวเหว่ยเหว่ยหน้าตาก็ถือว่าหล่อเหลา ไม่อย่างนั้นตอนนั้นก็คงจะไม่ถูกฉีซือเหยาชอบ!

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หลิวเหว่ยเหว่ยก็ไม่เคยไปหาฉีซือเหยาอีกเลย ถึงแม้จะบังเอิญเจอกันในโรงเรียนบ้างเป็นครั้งคราว ทั้งสองคนก็รู้กันดี ต่างก็แสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

ในตอนนี้ หลิวเหว่ยเหว่ยเพิ่งจะออกมาจากห้องสมุด ตั้งใจจะไปกินข้าว อีกทั้งเงินทุนการศึกษาก็เข้าแล้ว ในใจก็ดีใจอย่างยิ่ง แต่เพิ่งจะออกจากประตูโรงเรียน ก็ถูกคนคุ้นเคยคนหนึ่งดึงคอเสื้อไว้

“จื้อปิง? นายจะทำอะไร?” หลิวเหว่ยเหว่ยจำได้ว่าเป็นชุยจื้อปิง ขมวดคิ้วร้องตะโกนอย่างไม่เข้าใจ และความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ของคนทั้งสองนั้นก็ดีอย่างยิ่ง