บทที่ 266: แผนการสำหรับบัตรเติมเงิน

สองคนหยางจวินและพี่กวง เพิ่งจะส่งเฉินลี่ชวนไปไม่ทันไร ก็แอบย่องขึ้นไปชั้นบนของห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูร้านต้าเจียงเลา ไม่ได้ดูธุรกิจตอนกลางคืนนี่นะ ในใจร้อนรนจนทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้เลย ตอนเที่ยงสี่โมงครึ่งปิดร้านพักผ่อนชั่วคราว ให้พนักงานกินข้าวไปหนึ่งมื้อ แล้วก็เปิดทำการอีกครั้งตั้งแต่หกโมงเย็นเป็นต้นไป ก็ยังคงอยู่ในสภาพที่เฟื่องฟูอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะตอนหนึ่งทุ่ม, สองทุ่มตอนนั้น ต่อคิวไปร้อยกว่าคิว

หลี่ฉวนกลัวว่าลูกค้าจะไปกินที่ร้านอื่น ก็เลยขอเบอร์โทรศัพท์ของลูกค้าไว้ก่อน ให้ผู้คนไปเดินเล่นก่อน พอถึงเวลาที่ถึงคิวพวกเขาได้ทานแล้ว ค่อยโทรศัพท์ไปแจ้ง อันที่จริงการทำเล็บเป็นด้านหนึ่ง ตอบสนองความต้องการของคนส่วนน้อย แต่โดยพื้นฐานแล้ว ก็ยังคงเป็นรสชาติที่แข็งแกร่งของต้าเจียงเลา และแนวคิดการบริการที่โดดเด่นอย่างสุดขั้ว นี่ก็เป็นสาเหตุแห่งความสำเร็จของไห่ตี้เลาเช่นกัน เฉินลี่ชวนลอกเลียนแบบได้สำเร็จอย่างยิ่ง

แน่นอนว่า ดูเหมือนจะง่าย แต่ตั้งแต่ที่ร้านแรกกู้เงินมาเปิด บริหารจัดการพนักงานอย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ยังเป็นงานที่หนักหน่วง ไม่ได้มีประสบการณ์ที่คลุกคลีมาจากสังคม ทำไม่สำเร็จหรอก จนกระทั่งถึงสามทุ่มกว่า ต้าเจียงเลาที่นั่นก็ยังคงคึกคัก และร้านค้าอื่นๆ ก็เริ่มเก็บของ เตรียมจะปิดร้านแล้ว

“ขออภัยทุกท่านครับ ในร้านไม่มีวัตถุดิบแล้วครับ ขออภัยอย่างสูงครับ!” พอเห็นลูกค้าอีกระลอกเดินมาถึงหน้าร้าน หลี่ฉวนก็รีบออกมาอธิบาย ไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย เนื้อในตู้เย็นว่างเปล่าแล้ว

“หมดแล้วเหรอ?” ลูกค้าชายสีหน้าผิดหวัง ในปากพึมพำมีคำพูด: “ยังอุตส่าห์เดินทางมาไกล ตั้งใจจะมาสัมผัสประสบการณ์บริการของบ้านคุณโดยเฉพาะ”