บทที่ 267: โชคดีที่ตอนนั้นไม่ได้ถอนหุ้น

ร้านต้าเจียงเลาสาขาสามเปิดทำการ ผู้คนที่กังวลใจก็มีไม่น้อยเลย โจวจิ้นหย่วน, จ้าวม่าวซู่ และอู่จง ก็ต่างคิดถึงเรื่องนี้อยู่เช่นกัน ทั้งสามคนถือโอกาสวันเสาร์ ตอนกลางคืนก็มาจิบเหล้าแก้วเล็กๆ กันอีกครั้ง ไม่น้อยเลยที่จะคุยกันเรื่องร้านหม้อไฟ

“แต่รู้สึกว่าหลังปีใหม่ ธุรกิจของร้านสาขาหนึ่งที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าดีกว่าเมื่อก่อนอีกนะ คาดว่าจะเป็นเพราะคนที่พักอาศัยในหมู่บ้านรอบๆ เยอะขึ้น” หลังจากที่อู่จงจิบเหล้าไปหนึ่งอึก ก็พูดคำพูดที่อิจฉาออกมา ตอนนี้ความนิยมของต้าเจียงเลาในย่านมหาวิทยาลัยการเงินและการค้านั้นสูงมาก

“ได้ยินมาว่าปีหน้ามหาวิทยาลัยการเงินและการค้ายังจะขยายการรับนักศึกษาอีก ธุรกิจของต้าเจียงเลาก็จะยิ่งดีขึ้นไปอีก” จ้าวม่าวซู่กล่าวเสริม หลังปีใหม่ธุรกิจของต้าเจียงเลาเฟื่องฟูอย่างยิ่ง ยังนึกว่าเป็นเพราะนักศึกษามีเงินอยู่ในมือ ต่างก็ใช้จ่ายกันไป คงจะอยู่ได้ไม่นาน แต่ว่านี่ก็เปิดเทอมมานานแค่ไหนแล้ว พอถึงเวลาอาหาร ถึงขนาดที่วันจันทร์ก็ยังสามารถนั่งเต็มได้

“แต่ก็ไม่มีประโยชน์หรอกน่า เฉินลี่ชวนก็จะไม่ใจดีให้พวกเราร่วมหุ้นสาขาหนึ่งหรอก ใจดำจะตาย” อู่จงทำสีหน้าไม่เป็นมิตรพูดประโยคนี้ขึ้นมา สังเกตสีหน้า แล้วก็มองไปยังโจวจิ้นหย่วน

“การบริหารจัดการของเขานั่นแหละที่ไม่ถูก ต้นทุนก็ทำซะใหญ่โต ของขวัญฟรีก็ยังมีอีกกองใหญ่ ต่อให้ธุรกิจที่ไทม์สแควร์จะดีเหมือนกับที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้า แต่ต้าเจียงเลาก็ยังต้องหักไปร้อยละยี่สิบ พวกเราลงทุนเงินก้อนใหญ่เข้าไป สุดท้ายก็ทำกำไรได้ไม่เท่าไหร่หรอก ก็คือใช้เงินของพวกเรา ไปสร้างแบรนด์ให้เฉินลี่ชวนตัวเอง!” โจวจิ้นหย่วนสีหน้าโกรธแค้น นี่ก็เป็นความไม่พอใจในใจของเขาเช่นกัน ในใจไม่ยอมรับเรื่องโซนสัมผัสประสบการณ์บริการจริงๆ ทำไมนายไม่ให้สาขาหนึ่งทำบ้างล่ะ? ความเห็นก็ไม่ให้เสนอ ยังจะทำงานแบบนี้ได้อีกเหรอ?