บทที่ 274: ทำไมลี่ชวนยังไม่กลับมาอีก

เดิมทีวันอาทิตย์ไม่มีเรียน แต่หลี่ชุนฉินวันจันทร์มีธุระ เขาจึงไปถามในกลุ่มแชทของห้องเรียน หลังจากที่เพื่อนนักศึกษาทุกคนตกลงแล้ว ก็เลยเปลี่ยนมาเรียนในวันนี้ และที่เพื่อนนักศึกษาเห็นด้วยนั้น ก็เพราะวันอังคารตอนเช้ามีเพียงวิชาหลักการของเหมา เจ๋อตุง โดยพื้นฐานแล้วก็ไม่ไปกันอยู่แล้ว นี่ก็เป็นวันหยุดยาวเล็กๆ สองวันอีก ไม่มีความสุขได้อย่างไร

“ลี่ชวนไม่มาเหรอ?” ตอนบ่าย ในคาบเรียนของหลี่ชุนฉิน กลับพบว่าหัวหน้าห้องที่ตั้งใจฟังบรรยายที่สุดไม่มาเรียน อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจหนึ่งที หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะถามสถานการณ์ ถึงได้เพิ่งจะเห็นว่ามีข้อความขอลา “พวกเรามาพูดถึงการควบคุมระดับมหภาคของเศรษฐกิจกัน...” หลี่ชุนฉินขยับแว่น เริ่มสอนตามปกติ ในใจไม่ได้คิดอะไรมาก ในขณะเดียวกันเรื่องที่นักศึกษาสลับที่นั่ง เขาก็ไม่เคยไปจัดการอยู่แล้ว ในตอนนี้สวีหว่านถังก็มานั่งที่แถวหน้าอีกครั้ง

“เหลียง ทำไมคาบของอาจารย์ที่ปรึกษาลี่ชวนถึงไม่มาล่ะ สถานการณ์เป็นยังไงนายรู้ไหม? เมื่อคืนก็ไม่กลับหอด้วย” อู๋หลางหันกลับไป กระซิบกระซาบกับเหลียงจิ่งซาน ขมวดคิ้วแน่น ดูร้อนรนอย่างยิ่ง เมื่อคืนก็บ่นพึมพำอยู่ทั้งคืน ลี่ชวนทำไมนายยังไม่กลับมาอีก

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน หรือว่านายจะลองถามยัยสวีดู” เหลียงเจียงซานเบะปากส่ายหน้า มองดูมือที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานของตัวเองอย่างเศร้าสร้อย ล้างจานจนมือเปื่อยไปหมดแล้ว

“ยัยสวี... ยัยสวี...” อู๋หลางก็ไม่ได้ให้เซินอีหมิงที่อยู่แถวหน้าเรียกให้ ตั้งแต่เรื่องนั้นเป็นต้นมา คำพูดกับคนคนนี้ก็น้อยลงไปแล้ว แต่กลับข้ามไปหลายแถว เรียกสวีหว่านถังโดยตรง ทันใดนั้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยไอสังหารก็หันกลับมา เหมือนกับมีเรื่องแค้นที่ฆ่าพ่อกันมา