บทที่ 273: หยางหง

รถตู้คันหนึ่ง ขับผ่านหน้าร้านนวดฝ่าเท้าไปอย่างรวดเร็ว

“เอ๊ะ เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เหมือนจะเป็นรถของลี่ชวน ดึกขนาดนี้แล้ว เขายังมีธุระอะไรอีก?” หยางจวินที่อยู่ที่เคาน์เตอร์เก็บเงินในร้าน พูดพลางก็จะเดินออกไปข้างนอก พี่กวงตาไว มือเร็ว คว้าตัวเขาไว้ทันที

“จวินจื่อ ไม่ถึงกับต้องขนาดนี้ใช่ไหม? พี่น้องอุตส่าห์ทำเพื่อนายขนาดนี้ ค่าใช้จ่ายสี่ห้าร้อยก็จะเตรียมจะหนีแล้วเหรอ?” พี่กวงถลึงตาใส่หยางจวินอย่างรังเกียจ

“พี่กวงครับ พี่พูดอะไรแบบนั้น เหมือนจะเป็นรถของลี่ชวนจริงๆ นะครับ” หยางจวินกล่าวอย่างจนใจ ในตอนนี้รถคงจะไปไกลแล้ว เรียกไม่ทันแล้ว จากนั้นก็เติมเงินเข้าบัตรสมาชิกของพี่กวง ในใจก็ยังคงขอบคุณเขาอย่างมาก คนอย่างพี่กวงนี่หวังดีกับตัวเองจริงๆ นะ ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่พูดคำพูดที่ออกมาจากใจจริงเหล่านั้น ความคิดของหยางจวินนั้นซื่อตรงมาก คนอื่นมีน้ำใจ เราก็ต้องขอบคุณ ในตอนนี้เขาเสนอขึ้นมาให้ตัวเองเลี้ยง งั้นก็เลี้ยงสิ นี่มันเรื่องอะไรกัน

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็ยิ้มแหยๆ ขึ้นไปชั้นบน