บทที่ 272: แมวที่ถูกทอดทิ้ง

ไม่รู้ทำไม ลมเย็นที่พัดมาปะทะหน้า แทรกซึมเข้าไปในโพรงจมูกของสวีหว่านถัง จะทำให้เธอรู้สึกได้ถึงรสขมที่ฝาดเฝื่อน ทั้งที่เป็นเดือนมีนาคม แสงแดดยามเย็นอากาศอบอุ่น ตอนกลางคืนจะอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้เป็นระลอก ทำไมตอนนี้... รสชาติในปาก เหมือนกับกัดผลไม้ที่ไม่สุกในฤดูร้อน มันเร็วเกินไป และก็ขมขื่นเกินไป

“ลี่ชวน...” สวีหว่านถังพยายามฝืนยิ้มออกมา ดูเป็นธรรมชาติ แสร้งทำเป็นพูดจาไม่ใส่ใจ แต่เสียงที่ออกมากลับแข็งทื่อ เต็มไปด้วยช่องโหว่ “ฉันรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหยางหงเลยนะ ฉันอยากจะไปด้วยกัน ไม่ได้เจอเธอตั้งนานแล้วนี่นา มาถึงเซี่ยงไฮ้แล้ว ก็ต้องให้ฉันทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีบ้างสิ ทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน ห้ามขาดฉันไปนะ”

“ดึกขนาดนี้แล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ” เฉินลี่ชวนพูดปัดไปหนึ่งประโยค รีบร้อนที่จะจากไป ยิ่งเป็นการยอมรับโดยปริยาย ว่าที่จะไปหาก็คือหยางหง แสงสีนีออนข้างนอกดึงดูดใจเกินไป เฉินลี่ชวนมองออกอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นยัยสวี หรือฉีซือเหยา ล้วนเป็นคนที่ไม่สามารถเล่นด้วยได้ โดยเฉพาะ ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ดีเกินไป

ดังนั้น ในเมื่อมีหัวใจที่รักอิสระ ก็ต้องรีบชี้แจงให้ชัดเจนแต่เนิ่นๆ ในวินาทีนี้ หัวใจของเฉินลี่ชวนพลันแน่วแน่ขึ้นมาอย่างยิ่ง

“พรุ่งนี้วันอาทิตย์นะ ก็ไม่มีอะไรทำนี่นา ไปด้วยกันเถอะนะ เถ้าแก่เฉิน พาฉันออกไปเปิดหูเปิดตาหน่อย” สวีหว่านถังรู้สึกได้ว่าแรงของเฉินลี่ชวนเยอะมาก สะบัดแขนของตัวเองที่จับเขาไว้ออกไป ทันใดนั้นในใจก็ร้อนรนอย่างสุดซึ้ง