บทที่ 271: ไม่อยากจะให้เธอรู้

พอเฉินลี่ชวนจากไป คนที่เหลือก็ไม่มีอะไรจะรวมตัวกันอีก ต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน แต่ในใจของโจวจิ้นหย่วนไม่สบายใจที่สุด เดิมทีหุ้นของเขาก็ไม่น้อยเลย ไม่ได้ทักทายอู่จงกับจ้าวม่าวซู่ด้วยซ้ำ ขับรถจากไปโดยตรง

หยางจวินเกรงใจสองสามประโยค เตรียมจะขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ากลับ พี่กวงก็โอบไหล่ของเขา เรียกเขามาข้างๆ

“หยางจวิน นายเอาแต่ไปคลุกคลีกับพวกโจวจิ้นหย่วน, อู่จงทำไม? ดูไม่ออกรึไงว่าเถ้าแก่เฉินบนโต๊ะอาหารไม่พอใจ อนาคตถ้าหากมีโอกาสจริงๆ เขาจะยอมให้นายร่วมหุ้นอีกเหรอ?” พี่กวงตักเตือนหยางจวิน คำเรียก “เถ้าแก่เฉิน” เสียงดังนั้น มีรสชาติอย่างยิ่ง

“ไม่ใช่ครับ พอดีมาวิ่งเต้นธุรกิจแถวนี้ อู่จงก็เรียกอีก ก็เลยบังเอิญมา” หยางจวินขมวดคิ้ว พูดตามความจริง เขาก็ดูออกว่าเมื่อครู่เฉินลี่ชวนไม่พอใจอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่พูดแบบนั้น

“นายจะหาข้ออ้างไม่มาไม่ได้เหรอ? พวกเขาหาเถ้าแก่เฉินจะมีธุระอะไรได้? พวกเราตามเขาหาเงิน ก็ต้องยืนอยู่ข้างหลังเขา ท่าทีต้องวางให้ถูก” พี่กวงกล่าวอย่างขุ่นเคืองอีกครั้ง อันที่จริงช่วงเวลานี้กับหยางจวินก็คบหากันจนเกิดความรู้สึกแล้ว ไม่อย่างนั้นเด็ดขาดจะไม่พูดคำพูดเหล่านี้กับเขา