บทที่ 277: ไม่มีใครที่จะอยู่เคียงข้างใครไปได้ตลอด

แต่ท่ามกลางสายตาดูถูกของทุกคน อู๋หลางกลับยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของเฉินลี่ชวนเสียงเบา: “พี่ชวนครับ น้องชายออกไปคุยธุระกับพี่หน่อยครับ”

เฉินลี่ชวนพยักหน้า ก็ตามออกไปเช่นกัน หน้าตานี้แน่นอนว่าต้องให้หลางจื่ออยู่แล้ว แล้วก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า พอดีเลยเรื่องบัตรธนาคาร ต้องไปกล่าวขอบคุณยัยสวีสักหน่อย

“เจ้าพวกเด็กนี่ ทำไมแต่ละคนถึงรวยกันขนาดนี้ ทำให้ฉันรู้สึกว่า ตอนนี้ที่สวมเสื้อโค้ทขนมิงค์ปลอมนี่ เหมือนกับคนโง่สองคนเลย” เมื่อมองดูแผ่นหลังของพวกเขาที่ออกไป เหลียงจิ่งซานก็เหมือนกับภรรยาน้อยที่ขี้งอน บ่นอย่างเจ็บปวดหนึ่งประโยค มองดูพี่น้องต่างก็ตามไปทำเงิน ในใจจะไม่ร้อนรนได้อย่างไร

จากนั้นทั้งสองคนก็มาถึงที่ช่องหน้าต่าง นี่คือที่สำหรับสูบบุหรี่โทรศัพท์ อู๋หลางก็ไม่พูดมาก ยื่นบุหรี่ขอร้องโดยตรง เพราะท้ายที่สุดแล้วของกินเล่นที่เป็นเอกลักษณ์ก็วางอยู่ข้างตู้เตียงของเฉินลี่ชวน งานเบื้องต้นก็ได้ทำไปแล้ว

“ลี่ชวน ตอนที่เปิดสาขาสี่ จะให้ฉันร่วมหุ้นหน่อยได้ไหม ในมือยังมีเงินว่างอยู่หน่อยนะ แน่นอนว่า ถ้านายลำบากใจ ก็ช่างมันเถอะ พี่น้องจะทำให้นายลำบากใจไม่ได้”