บทที่ 304: ดวงดาวมิเคยไถ่ถามคนเดินทาง

เรื่องการเข้าอยู่ในซินซื่อเจี้ยตอนกลางคืน ดำเนินไปอย่างราบรื่นอย่างยิ่ง เฉินลี่ชวนเซ็นสัญญาที่เกี่ยวข้องกับข่งเจี้ยนลี่โดยตรง พูดอีกอย่างก็คือ พรุ่งนี้ก็จะสามารถเริ่มงานตกแต่งในร้านค้าที่กำหนดได้แล้ว งานเลี้ยงอาหารค่ำของหลายคนในตอนกลางคืน เฉินลี่ชวนก็แสดงท่าที “รอบคอบ” อย่างยิ่ง ไม่ทิ้งผลประโยชน์ที่ควรจะให้ไป

แน่นอนว่า ข่งเจี้ยนลี่ก็มีความสุขมากเช่นกัน และความสัมพันธ์กับเฉินลี่ชวนก็ก้าวหน้าไปอีกขั้น คำพูดก็อดไม่ได้ที่จะเยอะขึ้น “ลี่ชวน ร้านที่ให้เธอเข้าอยู่น่ะ ข้างๆ ล้วนเป็นแบรนด์ร้านอาหารที่มีชื่อเสียง และชื่อเสียงก็ดีมากด้วย ดังนั้นปริมาณคนสัญจรจะไม่เลวแน่นอน ร้านที่สามารถเข้ามาอยู่ในซินซื่อเจี้ยของเราได้ โดยธรรมชาติแล้วระดับก็จะสูงขึ้น นี่สำหรับการพัฒนาในอนาคตของต้าเจียงเลามีประโยชน์อย่างยิ่ง เพราะท้ายที่สุดแล้วก็เดินตามแนวคิดการบริการระดับไฮเอนด์ ต้องมีฐานที่มั่นในสถานที่ที่มีรสนิยม” ข่งเจี้ยนลี่พูดคำพูดสวยหรู ก็ไม่พ้นที่จะอยากจะทำให้เฉินลี่ชวนขอบคุณมากขึ้น สมกับผลประโยชน์ที่เขาให้ตัวเองเหล่านั้น

เฉินลี่ชวนเห็นด้วยพยักหน้า หลังจากดื่มเหล้าเองหนึ่งแก้วแล้ว ถึงได้พูดอย่างตื่นเต้นว่า: “พี่ชายครับ พี่พูดถูกเผงเลยครับ ถ้าไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของพี่ ผมคงจะกลุ้มใจตายแน่ครับ” เฉินลี่ชวนยกย่องข่งเจี้ยนลี่ ถึงแม้ในด้านการเงิน ฝ่ายหลังจะด้อยกว่าเถ้าแก่เฉินมากนัก แต่เขาก็คือผู้ดูแลเรื่องการเข้าอยู่ เธอไม่มีทางทำอะไรได้เลย ทำได้เพียงประจบสอพลอพูดจาดีๆ

คืนนี้ เฉินลี่ชวนดื่มเหล้าไปเยอะมาก สุดท้ายก็เมาฟุบอยู่บนโต๊ะ แต่ในโอกาสเช่นนี้ เกรงว่าจะมีแต่การแสดงออกเช่นนี้เท่านั้น ถึงจะดู “จริงใจ” ที่เรียกว่าวัฒนธรรมวงเหล้า หลังจากส่งคณะของข่งเจี้ยนลี่ไปแล้ว ถึงจะได้ผ่อนคลาย

“พี่ชวนครับ จะอ้วกก่อนไหมครับ? ยังไม่สบายอยู่รึเปล่า?” หม่าเสี่ยวชาวพยุงเฉินลี่ชวน ถามด้วยสีหน้าสงสาร