บทที่ 303: จนปัญญาจะสรรหาคำพูด

“รู้จักตำแหน่งของตัวเองซะบ้าง ช่วยแกไปตั้งมากมาย ยังจะมาทำท่าขี้ขลาดแบบนี้อีก อย่ามานึกว่าตัวเองเป็นเรื่องใหญ่นัก!” ข่งเจี้ยนลี่ชี้นิ้วไปที่เฉินลี่ชวน ด่าทอเขาเสียๆ หายๆ เสียงของเขาสูงเป็นพิเศษ

“ไม่ส่องกระจกดูเงาตัวเองซะบ้าง มาหาฉันทำธุระตั้งมากมาย ยังจะมาเจ้าเล่ห์อีก ฉันเตือนแกนะ ต่อไปอย่ามาทำเรื่องเยอะแยะอีก ไม่อย่างนั้นก็ไสหัวไปให้พ้นแต่เนิ่นๆ เลย ของอะไรกัน...” ข่งเจี้ยนลี่ยิ่งด่ายิ่งมันส์顺มือก็ขว้างจานกับข้าวสองสามใบลงบนพื้นอย่างแรง ตกใจจนลูกค้าคนอื่นๆ ในร้านเล็กๆ ก็แอบมองความเคลื่อนไหวในห้องส่วนตัว ส่วนเถ้าแก่เนี้ยนั้นก็วิ่งเข้าไปอย่างเป็นห่วง

เหมือนกับว่าเถ้าแก่ที่เมื่อกี้สั่งอาหารคนนั้นโดนด่าแล้ว ดูเหมือนจะแต่งตัวดูดี ที่หน้าประตูก็ยังจอดรถออดี้ ที่แท้ก็ขี้ขลาดขนาดนี้ ถูกชี้หน้าด่า ทำเป็นพ่อเป็นใหญ่ ไม่กล้าแม้แต่จะผายลมออกมาสักแอะ

เฉินลี่ชวนก้มหน้าลง ไม่ได้พูดอะไรมาโดยตลอด คลุกคลีอยู่ในวงการ ไม่มีเบื้องหลัง ก็ต้องทนทุกข์ทรมานไปจนสุดทาง เรื่องพวกนี้จะนับเป็นอะไรได้

เห็นได้ชัดว่า ข่งเจี้ยนลี่ก็คือด่ากระทบชิ่ง ด่าให้สี่คนนั้นฟัง ในตอนนี้พี่กวงก็สังเกตเห็นแล้ว คำพูดเลือกได้ชัดเจนมาก เรื่องนี้... พี่กวงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเฉินลี่ชวนแวบหนึ่ง ประหลาดใจอย่างยิ่ง ถึงได้เพิ่งจะพบว่าความคิดของเขาลึกซึ้งไม่ใช่ธรรมดา นี่ก็ยังทนได้ หดหัว พยายามอย่างยิ่งที่จะร่วมมือ