บทที่ 302: ลองชิมอาหารจานเด็ด

“ใช่ครับ ปลาเฉาฮื้อตัวที่ใหญ่ที่สุดตัวนั้นแหละครับ มันตายแล้ว คุณลดราคาให้หน่อยสิครับ ให้คุณแปดหยวน” เฉินลี่ชวนต่อรองราคากับเถ้าแก่เนี้ย คอยมองโทรศัพท์เป็นระยะๆ หลังจากที่แจ้งตำแหน่งให้ข่งเจี้ยนลี่ไปแล้ว อีกฝ่ายก็เพียงแค่ตอบกลับมาง่ายๆ ว่า “อืม” อดไม่ได้ที่จะทำให้ในใจร้อนรน การจัดการของตัวเองจะถูกใจอีกฝ่ายหรือไม่

“นี่ยังไม่ตายนะ ยังขยับอยู่เลย พลิกตัวทีหนึ่งก็สดใหม่แล้ว บางทีมันก็จะว่ายน้ำหงายท้อง มันแกล้งตายจงใจน่ะ พวกคุณเป็นเถ้าแก่ใหญ่ ยังจะมาสนใจเงินเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้อีก ธุรกิจเล็กๆ ไม่ลดราคานะ ก็สิบสองหยวน” เถ้าแก่เนี้ยคนนั้นบ่นทุกข์ เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วตักปลาออกมา ยื่นเข้าไปในครัว กลัวว่าเฉินลี่ชวนจะไม่เอา

“ได้ๆๆ จำไว้ให้ดีว่าต้องใส่พริกเยอะๆ กลบกลิ่นคาว กับข้าวที่สั่งก็ทำได้เลยนะ ผมนี่ไม่รอคน” หลังจากที่เฉินลี่ชวนกำชับอีกหนึ่งประโยคแล้ว ก็เดินไปยังห้องส่วนตัว ข้าวนี้ก็ไม่จำเป็นต้องรอข่งเจี้ยนลี่ คาดว่าเขาคงจะจงใจทำให้คนสี่คนนั้นลำบากใจ ส่วนถ้าเป็นพี่กวงนะ เขาคงจะกินไม่ลงแม้แต่คำเดียว

ในตอนนี้สี่คนนั้นกำลังดูถูกเฉินลี่ชวนอยู่ “เสี่ยวข่งใช้คนไม่เป็น ดูสิว่าที่ที่จัดแจงนี่เรียกว่าอะไร ไม่ได้ใช้สมองเลยจริงๆ” “ของที่ไม่มีสายตา” “เหอะๆ ทำอะไรไม่เป็น” ...

เมื่อเฉินลี่ชวนเดินเข้ามาในห้องส่วนตัว เสียงเหล่านั้นก็หยุดลงทันที แต่ก็ยังคงส่งไปถึงหูของเขา นั่งลงไปพลาง ก็เอ่ยปากแนะนำอีกครั้ง: “พี่ชายหลายท่านครับ ปลาพิเศษใกล้จะดีแล้วครับ ที่สั่งไปอย่างอื่นก็ล้วนเป็นอาหารจานเด็ด ในย่านนี้ดังมากเลยนะครับ น้องชายคนนี้ก็เลยถือวิสาสะไปเลย ไม่มีอะไรที่ทานไม่ได้ใช่ไหมครับ?” เฉินลี่ชวนคนนี้ก็ไม่โกรธ ทำตามขั้นตอนไปหนึ่งรอบ ก็ได้แต่รอให้ข่งเจี้ยนลี่มาแล้ว ดูสีหน้าของเขาแล้ว